നേരം പുലരുമ്പോൾ മഴയുടെ ശേഷിപ്പായ ചെറിയ തുള്ളികൾ ജനലിന് പുറത്ത് തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ആയിഷ എന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. അവളുടെ മുഖം ശാന്തമായിരുന്നു — വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവൾക്ക് ലഭിച്ച ഒരു ആശ്വാസമുള്ള ഉറക്കം.
ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മേൽ ഒരു ലഘു തുണി വിരിച്ചുകൊടുത്തു. അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി ചായ തയ്യാറാക്കി. കറന്റ് വീണ്ടും വന്നിരുന്നു, പക്ഷേ ഞാൻ വിളക്കുകൾ ഓണാക്കിയില്ല. ആ മങ്ങിയ പ്രഭാത വെളിച്ചം മതിയായിരുന്നു.
ഏകദേശം അരമണിക്കൂറിനു ശേഷം ആയിഷ ഉണർന്നു. അവൾ ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി, പിന്നെ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു. ലജ്ജയും, നന്ദിയും, ഒരു ചെറിയ ഭയവും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കലർന്നു.
”റഹീം… ഞാൻ… ഇന്നലെ…” അവൾ വാക്കുകൾ തിരയുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഒരു കപ്പ് ചൂടുള്ള ചായ നീട്ടി.
”ഒന്നും പറയേണ്ട ആയിഷാ. ഇന്നലെ രാത്രി നമ്മൾ ഒന്നിച്ചിരുന്നത് ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. നീ സുരക്ഷിതയായിരുന്നു. അത്രയേ ഉള്ളൂ.”
അവൾ ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒരു മൗനം നിറഞ്ഞു, പക്ഷേ അത് അസ്വസ്ഥമായ മൗനമല്ലായിരുന്നു. സുഖകരമായ, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന മൗനം.
ദിവസങ്ങൾ പിന്നെയും കടന്നുപോയി. അബ്ബു വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ഞങ്ങൾ സാധാരണപോലെ പെരുമാറി. ആയിഷ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു നിഴൽപോലെ പെരുമാറി. ഞാനും സാധാരണ മട്ടിൽ നടന്നു. പക്ഷേ അബ്ബു പുറത്തുപോകുമ്പോഴോ, ബിസിനസ് യാത്രയിലാകുമ്പോഴോ, ഞങ്ങളുടെ ലോകം മാറിമറിഞ്ഞു.
