മഴ പൂർണ്ണമായും നിന്നിരുന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റില്ല. ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ഇരുന്നു; കൈകൾ കോർത്ത്, ചിലപ്പോൾ മൗനത്തിലും ചിലപ്പോൾ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചും സമയം തള്ളിനീക്കി. ഞാൻ അവളോട് എന്റെ കോളേജ് ജീവിതം, സ്വപ്നങ്ങൾ, അബ്ബുവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലെ അകലം — എല്ലാം പറഞ്ഞു. അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു, ചിലപ്പോൾ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.
രാത്രി ആഴത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം തുടർന്നു. അത് വെറുമൊരു ആവേശകരമായ ആകർഷണമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് മനസ്സിനെ തൊടുന്ന ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ വീണ്ടും ഒരു മൃദു ചുംബനം നൽകി. അവൾ എന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.
”നാളെ അബ്ബു വരുമ്പോൾ നമ്മൾ വീണ്ടും അകലെ ആകേണ്ടി വരുമല്ലേ?” അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
”ശരീരം അകലെയായിരിക്കും. പക്ഷേ മനസ്സ് അകലില്ല, ആയിഷാ. ഞാൻ നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് മനസ്സിലാകും — ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടെന്ന്.”
അവൾ എന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ രാത്രി ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. ഭയത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള, ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് ഒരുമയിലേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ, മനോഹരമായ യാത്ര.
പതുക്കെ ക്ഷീണം അവളെ തളർത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ സോഫയിൽ കിടത്തി, ഒരു തലയണ വെച്ചുകൊടുത്തു. ഞാൻ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു, അവളുടെ മുടി തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ ഉറങ്ങിയപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി ഞങ്ങൾക്ക് മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു.
