ഞാൻ പതുക്കെ അവരുടെ മേശയ്ക്കരികിലേക്ക് ചെന്നു.
“ഇത്താ… ദാ അബ്ബു ഒപ്പിട്ട ഫയൽ,” ഞാൻ ഫയൽ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
എന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും സമീറ ഇത്ത കണ്ണടയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ എന്നെ നോക്കി. ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് അവരുടെ മുഖത്തെ ആ ഔദ്യോഗിക ഗൗരവം മാറി, ചുണ്ടുകളിൽ ആ പഴയ കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവർ ചുറ്റും ഒന്നു നോക്കി. അടുത്ത സീറ്റുകളിലുള്ളവർ അവരുടെ ഫയലുകളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ആഹാ, റഹീം വന്നോ. ഞാൻ വിചാരിച്ചു നീ വരാൻ വൈകുമെന്ന്,” സമീറ ഇത്ത ഫയൽ വാങ്ങി തുറന്നു നോക്കിക്കൊണ്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“എല്ലാം കൃത്യമായി ഒപ്പിട്ടിട്ടുണ്ട് ഇത്താ. ഇനി ഇതിൽ വേറെ എന്തെങ്കിലും ബാക്കിയുണ്ടോ?” ഞാൻ അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
“ഫയലിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇവിടെ കൃത്യമാക്കാം റഹീമേ… പക്ഷേ, ഇന്നലെ അവിടെ ബാക്കിവെച്ച ചില കാര്യങ്ങളില്ലേ, അത് നമ്മൾ എങ്ങനെ തീർപ്പാക്കും?” ഇത്ത ഫയലിൽ നിന്ന് കണ്ണുകളുയർത്തി, വശ്യമായ ഒരു നോട്ടത്തോടെ എന്നോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
സമീറ ഇത്ത ചുറ്റുമുള്ള ജീവനക്കാരുടെ സാന്നിധ്യം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് കുറച്ചുകൂടി അടുത്തേക്ക് വന്ന് ഫയലുകൾക്കിടയിലൂടെ എന്നെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം കൗതുകവും ആഗ്രഹവും അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഈ ഫയലിലെ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് മുൻപ് തന്നെ ശരിയാക്കി വെക്കാം റഹീമേ,” സമീറ ഇത്ത താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ, ആ ബാക്കിവെച്ച സംസാരമില്ലേ… അത് ഇവിടെ വെച്ച് തീർക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഉച്ച കഴിഞ്ഞ്, ഓഫീസ് വിടുമ്പോൾ എന്റെ കൂടെ ഒരു സ്ഥലം വരെ ഒന്ന് വരണം. എനിക്ക് നിന്നോട് കുറച്ച് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ട്.”
