ഭാമ കണ്ണു തുറന്നു. റൂമിന്റെ മൂലയിൽ പകച്ചിരിക്കുന്ന സജുവിനെ കണ്ടു അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.
“സജു മോനെ…” ഭാമയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
എന്താണ് അവനോട് പറയേണ്ടതെന്ന് അവൾക്ക് അറിയുമായിരുന്നില്ല. എങ്ങനെയാണ് ഈ ഒരു സംഭവത്തെ വിശദീകരിക്കാൻ ആവുക? അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്ത് കാണേണ്ട താൻ അവനെ… ഛെ….
താൻ എന്തൊരു കൊടും പാപിയാണ്…
“ഭാമേച്ചി…” അവളുടെ ചിന്തകൾ വായിച്ചറിഞ്ഞെന്നവണ്ണം സജു പറഞ്ഞു. “സോറി ഭാമേച്ചി… എനിക്ക് എന്താ പറ്റിയതെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല… പെട്ടെന്ന് എന്തൊക്കെയോ തോന്നി… എനിക്ക്… എനിക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ ആയില്ല… സോറി…” സജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഒന്നും പറയണ്ട… എല്ലാം എന്റെ തെറ്റാണ് മോനെ… എനിക്കും എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് അറിയില്ല… വലിയൊരു തെറ്റാണ് നമ്മൾ ചെയ്തത്… നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണേ…” ഭാമ നിയന്ത്രണം വിട്ട് മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു.
സജു അവളുടെ അടുത്തേക്ക് കയറിയിരുന്നു. എന്നിട്ട് പതിയെ ചുമലിൽ കൈവച്ചു. “കരയല്ലേ ഭാമേച്ചി…” ഭാമ ഏങ്ങലടിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ ചുമലിലേക്ക് ചാരി.
സജു ഇടതുകരം കൊണ്ട് അവളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ വലതു കൈ അവളുടെ തോളിൽ പതിയെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഭാമേച്ചി എന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചിയാ… വിഷമിക്കല്ലേ… ഇവിടെ നടന്നതൊന്നും ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല…”
ഭാമ കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ മനസ്സിൽ അവനോടുള്ള സ്നേഹവും വാത്സല്യവും നിറഞ്ഞു. അവൾ ഇടം കൈ ഉയർത്തി അവന്റെ കവിളിൽ തലോടി.
“നീ എന്നെ വെറുക്കല്ലേടാ… എനിക്ക് പറ്റിപ്പോയതാണ്…” അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകി.
