“ചിത്രേ… എനിക്ക്… എനിക്ക് നിർത്താൻ പറ്റുന്നില്ല…” അവൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു.
അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ തന്റെ നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് ഫവാസ് അടി തുടർന്നു . ഓരോ തവണയും അവൻ അവളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ആ കട്ടിൽ താളാത്മകമായി ശബ്ദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ചിത്രയുടെ ഉടൽ ഓരോ തവണയും വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ ആ താളത്തിനൊത്ത് അതിവേഗം ഉലഞ്ഞു.
ഫവാസിന്റെ സിരകളിലെ രക്തം തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. അവന്റെ ഓരോ പേശികളും വലിഞ്ഞുമുറുകി. പെട്ടെന്ന്, തന്റെ സർവ്വ കരുത്തും സംഭരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവസാനമായി അവളിലേക്ക് ആഞ്ഞു തറച്ചു.
“ആഹ്ഹ്… ചിത്രേ…!”
ഒരു സിംഹത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം പോലെ അവന്റെ ശബ്ദം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. തന്റെ ഉള്ളിലെ തടഞ്ഞു വെച്ചിരുന്ന സർവ്വ ലഹരിയും അവൻ അവളിലേക്ക് ഒഴുക്കി. ആ പാരമ്യത്തിന്റെ നിമിഷത്തിൽ അവൻ അവളുടെ പുറത്തേക്ക് തളർന്നു വീണു. രണ്ടുപേരുടെയും കിതപ്പുകൾ മാത്രം ആ നിശബ്ദതയിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
മറഞ്ഞിരുന്ന ഗോകുൽ തന്റെ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ കാഴ്ചയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. തന്റെ പാരമ്യം കഴിഞ്ഞ് തളർന്നിരുന്നിട്ടും, ആ ദൃശ്യം അവനിൽ ഒരുതരം നിർവൃതി നിറച്ചു. അവന്റെ ഒപ്പം തന്നെ ചിത്രയ്ക്കും വീണ്ടും വെള്ളം പോയിരുന്നു. അവളുടെ ഉടൽ ഇപ്പോഴും ആ അവസാന വിറയലിൽ നിന്നും മുക്തമായിരുന്നില്ല. അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച പോരാളിയെപ്പോലെ ഫവാസ് അവൾക്ക് മുകളിൽ കിടന്ന് കിതയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ആ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പ്രണയത്തേക്കാൾ വന്യമായ മറ്റെന്തോ ഒന്ന് അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരുന്നു.
