അവർ നേരെ റൂമിനു പുറത്തു ഇറങ്ങി ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു..
ബാൽക്കണി മനോഹരമായിരുന്നു-ചെടികളുള്ള ഒരു ചെറിയ ലാൻഡ്സ്കേപ്പ്, സൈഡ് ടേബിളുള്ള ഒരു വലിയ സോഫ.കൈവരികളിൽ തൂക്കി ഇടുന്ന ചെടി ചട്ടികൾ.
വെയിൽ അടിക്കാതെ ഇരിക്കാനും, കാഴ്ച മറക്കാനും ആയി ഒരു തുറന്നു അടക്കാവുന്ന തരം ഗ്ലാസ് ഫ്രെയിം അതിന് ഉണ്ടായി.
സമീർ ക്യാമറയുമായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി, പുഞ്ചിരിയോടെ നസീമയുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. “ഇത് അടിപൊളി ആണല്ലോ ഇത്താ…”.
അവൻ പല രീതിയിലും ആംഗിളുകളിലും ഡ്രെസ്സുകൾ പല പാറ്റെർണിലും ബാൽക്കണിയുടെ ഓരോ സ്ഥലത്തു വച്ച് പരീക്ഷിച്ചു നോക്കി .ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചും. മടക്കി വച്ചും , വെറുതെ നിലത്തു വച്ചും ഒക്കെ .. ചിത്രങ്ങൾ പൂർണത ഉണ്ടാവണം എന്ന് അവനു നിർബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു…
നസീമ അടുത്ത് നിന്നു, ഇടയ്ക്കിടെ നിശബ്ദ പിന്തുണ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു, ഇടക്കൊക്കെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനോ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് എന്തെങ്കിലും നീക്കാനോ സഹായിക്കാൻ എന്നപോലെ ഉള്ള ഒരു കൈ സഹായം..
ക്യാമറ ഷട്ടർ വീണ്ടും വീണ്ടും തുറന്നു അടക്കുമ്പോൾ സംതൃപ്തിയുടെ ഒരു പുഞ്ചിരി അവന്റെ ചുണ്ടിൽ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു..തുണിത്തരങ്ങളിൽ സൂര്യപ്രകാശം അടിക്കുന്ന വിധത്തിൽ അവയുടെ സൌന്ദര്യം പുറത്തെടുക്കുന്ന വിധത്തിൽ അവയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
അവൻ ചുറ്റും നീങ്ങി ഓരോ ആംഗിളുകളും ഒപ്പി എടുത്തു .. ബാൽക്കണി ഇതിന് അനുയോജ്യമാണെന്ന് തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു-വളരെയധികം വെളിച്ചമോ വളരെ കുറവോ അല്ല. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫറുടെ സ്വപ്നം പോലെ ഉള്ള ഒരു അടിപൊളി ഫ്രെയിം അവനു കിട്ടി…
