എന്നാൽ ആ സംഭാഷണത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു ‘മാച്ച് ഫിക്സിംഗ്’ നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ബാലചന്ദ്രൻ അറിഞ്ഞില്ല. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത ആ വീടിനെ പൂർണ്ണമായും വിഴുങ്ങി. ബാലചന്ദ്രന്റെ പതിഞ്ഞ താളത്തിലുള്ള കൂർക്കംവലി കേട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ സന്ധ്യ പതുക്കെ ഫോണെടുത്തു. അർജുൻ പോയതോടെ ആ മുറിയിൽ ഒരുതരം ശൂന്യത അവൾ അനുഭവിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ഫോൺ അവളുടെ കൈകളിൽ കിടന്ന് വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. അർജുന്റെ മെസ്സേജ് ആയിരുന്നു: “അമ്മേ… ഉറങ്ങിയോ? അതോ അച്ഛന്റെ കൂടെ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്ന തിരക്കിലാണോ?” ആ ചോദ്യത്തിലെ കുസൃതി കലർന്ന അധികാരം സന്ധ്യയുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിടർത്തി. തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ സാമീപ്യം ഒരു വെറും ചടങ്ങായി മാറിയെന്നും, അർജുന്റെ സാന്നിധ്യമാണ് തന്റെ യഥാർത്ഥ ജീവവായുവെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തു: “ഇല്ലെടാ… ഉറക്കം വരുന്നില്ല. നീ പോയതോടെ ഈ വീട് ശൂന്യമായ പോലെ. അമ്മയ്ക്ക് നിന്റെ ഓർമ്മകളാണ് മനസ്സിൽ.” അർജുൻ ഉടനെ മറുപടി അയച്ചു: “എങ്കിൽ അമ്മ എന്തിനാണ് ആ മുറിയിൽ ഇരിക്കുന്നത്? പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ മുറിയിലേക്ക് പൊയ്ക്കൂടെ? അവിടെ അമ്മയ്ക്ക് കൂടുതൽ സ്വൈര്യം കിട്ടും. ആ പഴയ ലോകത്തിന്റെ മണമുള്ള മുറിയിൽ നിന്ന് എന്റെ ലോകത്തേക്ക് വരൂ.”
അവൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് സന്ധ്യയ്ക്ക് തോന്നി. ബാലചന്ദ്രൻ അടുത്തുകിടക്കുമ്പോൾ അർജുനോട് സംസാരിക്കുന്നത് തന്റെ പുതിയ വ്യക്തിത്വത്തിന് തടസ്സമാകുന്നു. അവൾ പതുക്കെ പുതപ്പ് മാറ്റി എഴുന്നേറ്റു. ബാലചന്ദ്രൻ ഉണരാതിരിക്കാൻ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ ചുവടുകൾ വെച്ച്, തന്റെ പഴയ കോട്ടൺ നൈറ്റി ഒന്ന് ശരിയാക്കി ഇട്ടുകൊണ്ട് അവൾ അർജുന്റെ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി.
