ഗാലറിയിൽ ഒരു മാച്ച് ഫിക്സിംഗ് 4 [ജോകാപ്പസ്] 507

ആ മുറിയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്ന് അകത്തുകയറിയപ്പോൾ അവന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെയും വസ്ത്രങ്ങളുടെയും നേരിയ മണം ഇപ്പോഴും അവിടെ തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ മുറിയിലെ ഓരോ വസ്തുക്കളും അവളോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ബാലചന്ദ്രനോടൊപ്പം കിടന്നപ്പോൾ അനുഭവിച്ച ശ്വാസംമുട്ടൽ അവിടെ മാറിയതായി അവൾക്ക് തോന്നി.

അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. വിരിച്ച വിരിയുടെ മൃദുത്വം കൈകളിൽ തട്ടി. അർജുൻ അവിടെ ഇല്ലെങ്കിലും അവന്റെ സാന്നിധ്യം അവിടെയുണ്ടെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. അവൾ മെസ്സേജ് അയച്ചു: “അമ്മ നിന്റെ മുറിയിലെത്തി അർജുൻ… ഇവിടെ നല്ല സമാധാനം തോന്നുന്നു.” ഉടനെ തന്നെ അർജുന്റെ വീഡിയോ കോൾ വന്നു. സന്ധ്യ ഒന്ന് പരുങ്ങി; നൈറ്റിയുടെ ബട്ടണുകൾ ശരിയാണോ എന്ന് അവൾ പരിശോധിച്ചു.

കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തപ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ അർജുന്റെ രൂപം സന്ധ്യയെ ഉലച്ചു. അവൻ ഷർട്ട് ധരിച്ചിരുന്നില്ല. അവന്റെ കരുത്തുറ്റ നെഞ്ചും മസിലുകളും ആ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ വശ്യമായി തോന്നി. “അമ്മേ…” അവന്റെ വിളിയിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. “അവിടെ അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ സമാധാനമുണ്ടല്ലോ? അച്ഛന്റെ കൂടെ കിടക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മനസ്സ് എന്നോടൊപ്പമായിരുന്നില്ലേ?” സന്ധ്യ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“അതെടാ… നീ പോയതിൽ പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നിനും ഒരു സുഖമില്ലായിരുന്നു. ഇവിടെ വന്നപ്പോഴാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണത്.” സ്ക്രീനിലൂടെ അർജുൻ അവളെ ഉറ്റുനോക്കി. അവന്റെ നോട്ടം ആ പഴയ കോട്ടൺ നൈറ്റിയിലൂടെ താഴേക്ക് ചലിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.