കള്ളനും കാമിനിമാരും 20 [Prince] 144

“ഇനിയും എനിക്ക് പിടിച്ച് നിൽക്കാൻ വയ്യ… ” ലക്ഷ്മി കിതച്ചു.

“എങ്കിൽ വരുത്തട്ടെ ഞാൻ…” രവി സൂചന കൊടുത്തു.

“അകത്തേക്ക് കളയല്ലേ… പാല് എനിക്ക്.. എനിക്ക് തായോ….” ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവ് കെഞ്ചി. ആളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ ഭാവം രവിയിൽ ചിരിയുണർത്തി. അധികം വൈകാതെ മൂവരുടെയും ആഗ്രഹം സഫലമായി. ലക്ഷ്മിക്ക് ഭർത്താവിൻ്റെ മുന്നിൽ വച്ച്, നാളിതുവരെ കിട്ടാത്ത രതിമൂർച്ഛ ലഭിച്ചു.

അതിലവർ ആറാടി. അവർ തളർന്ന് ചരിഞ്ഞപ്പോൾ, അവരുടെ ഭർത്താവിനായി രവി സ്ഖലനത്തിന് തയ്യാറായി. വൈകാതെ, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വാ നിറയെ രവിയുടെ പാൽ അടിച്ചൊഴിച്ച്, രുചിയോടെ, അവസാന തുള്ളിയും സംതൃപ്തിയോടെ കുടിച്ചിറക്കി. ഏറെ നാളായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന അയാളുടെ ആഗ്രഹം പൂർത്തീകരിച്ച് കൊടുത്തതിൽ അദ്ദേഹം രവിയുടെ കരം ഗ്രഹിച്ചു.

രവി കണ്ണുകൾ തുറന്നു…

പിന്നീടെപ്പോഴോ ബസ്സ് നിന്നു.
“അരമണിക്കൂർ സമയമുണ്ട്… കഴിക്കേണ്ടവർക്ക് കഴിക്കാം….” കണ്ടക്ടർ പറഞ്ഞു.
മൂത്രമൊഴിക്കാൻ ചായക്കടയുടെ പിൻഭാഗത്തേക്ക് നടന്നപ്പോൾ, തൊട്ടുപിന്നിൽ അവർ – തൻ്റെ സീറ്റ് “അപഹരിച്ചവൾ”. ആഗമനോദ്യേശ്യം മുള്ളൽ ആണെന്ന് പറയേണ്ടല്ലോ.
“ദാ അവിടെ ഒരു മറയുണ്ട്… അവിടെ ചെന്ന് കാര്യം സാധിച്ചോളൂ..” രവി ഒരു മര്യാദരാമനായി.
“ഒഴിക്കുന്നില്ലേ…” അവർ കൂളായി ചോദിച്ചു. ഒരു സീറ്റ് നൽകിയതിൻ്റെ പരിചയം ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യത്തിൽ എത്തി നിൽക്കുന്നു.
“ആദ്യം നിങ്ങൾ… അത് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ..” രവി വീണ്ടും മര്യാദ അഭിനയിച്ചു. അവർ മറയുള്ള ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി.