നാണിമുത്തശ്ശി പല്ലില്ലാത്ത മോണ കാട്ടി വായ പൊളിച്ചു കുടുകുടാ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ ചെവിയിലെ തോടയിട്ടു തൂങ്ങിയ മാംസവും മാറിലെ ഞാന്നു കിടക്കുന്ന മുലകളും ഇളകിയാടി. വാഹിദ് ഊറി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇടം കണ്ണിട്ട് ആതിരയെ നോക്കി. അവൾ രക്തമിരച്ചു കയറിയ മനോഹരമായ തന്റെ മാംസംളമായ കവിൾ ഒരു കൈകൊണ്ട് നാണിച്ചു മറച്ചു വാ പൊത്തി ചിരിച്ചു. പക്ഷേ തീർച്ചയായും വാഹിദ് തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് അവൾ ആ ഭാഗത്തേക്ക് മുഖം ഉയർത്തിയതേയില്ല. തന്നെ അങ്ങിനെയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ അവൻ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്ന തിരിച്ചറിവ് ആതിരയുടെ വലിയ വിങ്ങിനിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മുലകളെ ചെറുതായി ഉണർത്തി. അവൾക്ക് അല്പം വിവശത തോന്നി.
നാണി മുത്തശ്ശി ചിരി നിർത്തി സരസുവിന്റെ ജീവിതം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. വാഹിദും ആതിരയും ഏതോ പുരാതന കാലത്ത്, നാലുകെട്ടുകളിൽ അഴിഞ്ഞാടുന്ന നാടുവാഴിയും കാര്യസ്ഥനും, തറവാട്ടു വരാന്തയിൽ ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു വെറ്റില നീട്ടിതുപ്പുന്ന ജന്മിയും മുന്നിൽ ഏറാൻ മൂളി വാപൊത്തി ഓച്ചനിച്ചു നിൽക്കുന്ന അടിയാനും, കോൽക്കാരനും കണക്കപ്പിള്ളയും ചളി മണക്കുന്ന വയൽ വരമ്പുകളിൽ നടുവളച്ചു മുഖം കുനിച്ച് നിൽക്കുന്ന കുടിയാനും പൊടിപറക്കുന്ന ചെമ്മൺ പാതകളിലൂടെ ഇളകിക്കുലുങ്ങി മണിമുഴക്കി ആടിയാടി നീങ്ങുന്ന കാളവണ്ടികളുമുള്ള ഒരു വിദൂര വിസ്മയ കാലത്ത് ജീവിച്ചു മരിച്ച സുന്ദരിയായ ഗ്രാമ കന്യകയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
ഇടവപ്പാതി മഴ കോരിച്ചൊരിയുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരം. നാലോ അഞ്ചോ ഓല മേഞ്ഞ പീടികകൾ മാത്രമുള്ള കല്ലാപുരം അങ്ങാടിവഴി തന്റെ വെപ്പാട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി കുതിരവണ്ടിയിൽ മടങ്ങി വരികയായിരുന്നു പാറത്തൊടി തറവാട്ടിലെ കാരണവർ. അറുപതു വയസ്സിൽ, നരച്ച തലമുടിയും താടി മീശയും ചുവന്നു കലങ്ങിയ വലിയ കണ്ണുകളും ഉറച്ച ശരീരവുമുള്ള ആജാനുബാഹുവായ ഒരു മനുഷ്യനാണ് വാസു കാരണവർ. തറവാട്ടിൽ തന്നെക്കാൾ ഇരുപത് വയസ്സ് ചെറുപ്പമുള്ള ജാനകിയെന്ന നാല്പതു കാരിയായ സർപ്പ സുന്ദരിയായ ഭാര്യയുണ്ടായിട്ടും നാട് നീളെ സഞ്ചരിച്ചു, വയസ്സറിയിച്ച പെൺകൊച്ച് മുതൽ തന്നോളം പ്രായമുള്ള സ്ത്രീ വരെ തന്റെ കാമവിശപ്പ് തീർക്കാൻ വെപ്പാട്ടിമാരാക്കി തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു ഭോഗം ചെയ്യുന്ന കാമ ദാഹിയായ ഒരു മനുഷ്യൻ. വലിയ ഉറച്ച ശരീരം പോലെ തന്നെ മികച്ച കുണ്ണയുമുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ.
