കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 11 [ലസ്റ്റർ] [Climax] 39

“ഒന്ന് പെട്ടന്ന് തീർക്കാമോ.? നിങ്ങൾ ഈ നാട്ടുകാർ ആയിരിക്കും. പക്ഷേ ഈ മഴയിൽ പാതിരാത്രി ഇത്രേം ദൂരം എനിക്ക് മടങ്ങാനുള്ളതാ.”

അമ്മു അക്ഷമയോടെ അല്പം നീരസ സ്വരത്തിൽ അവരോട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് മൂന്നുപേരും അവളെ ഒന്നിച്ചു നോക്കി.

“സ്വബോധത്തോടെ ചെയ്യാൻ ഈ കിടത്തിയിരിക്കുന്ന ചരക്ക് ഞങ്ങടെ കുണ്ണ വിഴുങ്ങാനുള്ളതല്ല, ശവമാ ശവം. അതും കൊന്നിട്ടു കൊണ്ടുവന്നതാ. അപ്പൊ അല്പം കള്ളും കഞ്ചാവും ഒക്കെ തലയിൽ ഉണ്ടാവും.”

അവരിൽ ഒരുവൻ മുരണ്ടു. അമ്മു എന്ത് പറയണം എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. അവരോട് എതിർത്തു സംസാരിക്കാൻ നിർവ്വാഹമില്ല. കാരണം അവരില്ലാതെ ഈ ശവശരീരം ഒന്നും ചെയ്യാൻ തനിക്ക് സാധിക്കില്ല. രാത്രി നന്നേ വൈകിയിട്ടുണ്ട്. കോടമഴയും തണുപ്പും വർഷങ്ങളായി ആൾപെരുമാറ്റം ഇല്ലാത്ത പുരാതന തറവാടും. വണ്ടിയിൽ കയറിക്കൂടുന്നത് വരെ അവരോട് തർക്കിക്കാതിരിക്കലാണ് ബുദ്ധി. ഡാഡി പിന്നാലെയുണ്ട് എന്ന് വരുന്നവഴി ഇടയ്ക്കിടെ ഫോണിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നതാണ്. പക്ഷേ ഇനിയും എത്തിയിട്ടില്ല. മഴകാരണം എവിടെയെങ്കിലും കുടുങ്ങിക്കാണണം. വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടുന്നില്ല. അമ്മുവിനെ ഭയം കീഴടക്കി. അവളുടെ ശരീരം അടിമുടി വിറച്ചുതുടങ്ങി.

“അവിടെ നിന്ന് വെളിച്ചം കാണിക്കാതെ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് ടോർച്ച് കാണിക്ക് പെണ്ണെ.”

ഒരുത്തൻ അമ്മുവിനെ നോക്കി മുരണ്ടു. അവൾ തളർന്നു തുടങ്ങിയ കാലുകൾ വലിച്ചു നീട്ടി കട്ടിലിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് വെളിച്ചം കാണിച്ചു കൊടുത്തു. മൂന്നു പേരും ശരികയുടെ തണുത്തു കഴിഞ്ഞ ശരീരം ചുമന്ന് നിലവറയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി കൽഭിത്തി നീക്കി അവളെ അതിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. വാതിൽ അടച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മൂന്നുപേരും മുറിയിൽ നിന്ന് ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ അമ്മു ആ വാതിലിന്റെ താങ്ങായ കല്ലുകൊണ്ടുള്ള ദണ്ഡ് എടുത്തു പഴയപോലെ വാതിൽ അടച്ചു മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.