കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 2 [ലസ്റ്റർ] 323

“ഒന്നും കണ്ടില്ല ല്ലോ. ഞാനിന്നലെ ഒട്ടും ഉറങ്ങിയില്ല, ആകപ്പാടെ പട്ടിയുടെ കരച്ചിലും നിദബ്ദതയും പിന്നെ കഴിഞ്ഞ ദിവസം മുഴുവൻ ചിലരൊക്കെ പറഞ്ഞു കേട്ട ഈ നാടിന്റെ ദുരൂഹതകളും ഒക്കെയായി എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചു കിടന്നു. നായയുടെ ശബ്ദം ഡിസ്റ്റർബ് ആയിതുടങ്ങിയപ്പോ മാഡത്തെ ഒന്ന് നോക്കിയതാ. അല്ലാതെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കിയതല്ല.” അവൻ തന്റെ നിസ്സഹായത വ്യക്തമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ഓഹോ.. എന്നിട്ട് വസ്ത്രം എന്റെ തുടയോളം കേറിക്കിടന്നിരുന്നത് നിങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നില്ലന്നാണോ പറഞ്ഞു വരുന്നത്. ഈ നിങ്ങളെ കുറിച്ചാണോ കിഷോർ സാർ പറഞ്ഞത്, ലോകത്ത് എനിക്ക് സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങാൻ പറ്റിയ മനുഷ്യനെയാണ് കൂടെ വിടുന്നത് ന്ന്.?” അവൾ ചെറിയൊരു പരിഹാസം കലർന്ന സ്വരത്തിൽ അവന്റെ മുഖഭാവങ്ങളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“അവൻ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞോ. അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.” വാഹിദ് ആതിരയുടെ നോട്ടം നേരിടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എന്റെ വസ്ത്രം അരയോളം കേറിക്കിടന്നു നൂൽമറ പോലും ഇല്ലാതെ കിടന്നിരുന്നത് കണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്.” അവളുടെ ശബ്ദം അൽപ്പം പരുഷമായി.

“ആഹ് കണ്ടിരുന്നു. ഏത് പുരുഷനും കൊതിച്ചു പോകുന്ന വണ്ണവും മാംസവും വെളുത്തു ചുവന്ന തിളങ്ങുന്ന ലക്ഷണമൊത്ത കാലാണെന്ന് മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തുടയിലേക്കൊന്നും ഞാൻ നോക്കിയില്ല, കണ്ടതും ഇല്ല. നിങ്ങൾ ഉറങ്ങിക്കാണുമോ ന്ന് നോക്കാൻ ഒന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അതൊന്ന് കൊണ്ടുപോയി. അതിനിപ്പോ ന്താ.” വാഹിദും അൽപ്പം കടുപ്പം കലർത്തിയ സ്വരത്തിൽ ഒറ്റയടിക്ക് പറഞ്ഞു നിർത്തി.