കാഞ്ഞിരക്കുറ്റി 8 [ലസ്റ്റർ] 144

കോണിൽ വലിയ രണ്ടു തുള്ളികൾ ഊറിക്കൂടി നിൽക്കുന്നു. മനോഹരമായ കിളിച്ചുണ്ടൻ മൂക്കിന്റെ തിളങ്ങുന്ന അഗ്രം ചുവന്ന് തുടുത്തിരിക്കുന്നു. വിയർപ്പ് കുതിർന്ന നെറ്റിയിലും കവിളിലും അലങ്കോളമായ എണ്ണതേക്കാത്ത നൂലൻ ചെമ്പൻ മുടിയിഴകൾ ചിതറി പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. ഹൊ, എന്തൊരാഴകയാണ്..!

“ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തൂന്നാ.. നിന്റെ സന്തോഷവും സാറ്റിസ്‌ഫെക്ഷനും കൂടി പരിഗണിച്ചല്ലേ ഞാൻ ചെയ്യുന്നത്. ഇനിയും ടൈം ഉണ്ടായിരുന്നു, നിനക്ക് വയ്യാഞ്ഞിട്ടാ നേരത്തെ കളഞ്ഞത്.”!

അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്റെ മുഖം ചാരി വച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ആതിരയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

“ഇനി ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ദുഷ്ടൻ, കണ്ണിൽ ചിറയില്ലാതെ ഉപദ്രവിക്കുവാ.”! ആതിരയുടെ ശബ്ദം നേർത്തിരുന്നു. അവൾക്ക് നല്ല സങ്കടം വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് വാഹിദിനു മനസ്സിലായി.

“അയ്യേ..മണ്ടൂസ് കരയുന്നു. ആദ്യമായിട്ടാ സുഖം കൂടിപ്പോയത് കൊണ്ട് ഒരു പെണ്ണ് കരയുന്നത് കാണുന്നത്.”! വാഹിദ് അവളെ കളിയാക്കി. അവൾ അവനെ കഴുത്തിലൂടെ കൈച്ചുറ്റി ഇറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“പെണ്ണിന് ഏറ്റവും വലുതാണ് അവളുടെ ലൈംകിഗത. അവൾ മനസ്സുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിക്കുന്നവന് മാത്രമേ അത് മനസ്സറിഞ്ഞു കൊടുക്കൂ. ആ മനുഷ്യൻ അവൾക്ക് അത്രയ്ക്ക് സ്പെഷ്യൽ ആയിരിക്കും.”! അവൾ കിതപ്പടക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് വാത്സല്യത്തോടെ അവന്റെ കവിളിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി.

“എന്നിട്ടാണോ കുഞ്ഞിനെ പോലെ കിടന്ന് കരയുന്നത്. എന്റെ സർവ്വ ആരോഗ്യവും പിഴിഞ്ഞെടുത്ത കൊതിച്ചി..”! അവൻ കിതപ്പിനിടയിൽ മന്ത്രിച്ചു.