അവിടെ വലിയ കുട്ടികൾ ചെറിയവരെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നത് നിത്യസംഭവമായിരുന്നു. ‘റാഗിംഗ്’ എന്ന പേരിൽ നടക്കുന്ന വന്യമായ ക്രൂരതകൾ. രാത്രികളിൽ ഡോർമിറ്ററിയിലെ ലൈറ്റുകൾ അണയുമ്പോൾ കുര്യൻ ഭയന്ന് വിറച്ചു. പലപ്പോഴും മുതിർന്ന കുട്ടികൾ അവനെ ബലമായി കീഴ്പ്പെടുത്തുകയും ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്തു.
ആ ബാലമനസ്സിൽ അന്ന് പതിഞ്ഞ മുറിവുകൾ അവനെ പതുക്കെ ഒരു അന്തർമുഖനാക്കി മാറ്റി. കണ്ണീരും നിലവിളിയും കേൾക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത ആ രാത്രികൾ അവനിൽ കഠിനമായ ഒരു മാനസിക ആഘാതം (Trauma) സൃഷ്ടിച്ചു. തനിക്ക് നേരെ ഉയർന്ന ഓരോ കൈകളും അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവരോടുള്ള പേടി പതുക്കെ ഒരു വാശിയായി കുര്യന്റെ ഉള്ളിൽ വളർന്നു. തന്നെ ആരും ഇനി ഉപദ്രവിക്കരുത് എന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തിൽ അവൻ തന്റെ ശരീരം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. അനാഥാലയത്തിലെ പരിമിതമായ സൗകര്യങ്ങളിൽ അവൻ വ്യായാമം ചെയ്തു. പതുക്കെ അവന്റെ തോളുകൾ വിരിഞ്ഞു, കൈകൾക്ക് ഉരുക്കിന്റെ കരുത്തുണ്ടായി. പേടി നിറഞ്ഞ ആ പഴയ കുട്ടിയെ കൊന്ന് അവൻ ഒരു പോരാളിയായി മാറി.
വർഷങ്ങൾ കുര്യനെ പാകപ്പെടുത്തിയത് കണ്ണീർ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് താൻ അനുഭവിച്ച അപമാനങ്ങളോടുള്ള പക കൊണ്ടായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിലെ ആ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിൽ പണ്ട് തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവരുടെ നിഴലുകൾ കാണുമ്പോൾ കുര്യൻ ഇപ്പോൾ ഭയന്നില്ല. പകരം, അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നി ആളിക്കത്താൻ തുടങ്ങി. “ഇനി ഈ ശരീരത്തിൽ ഒരുത്തന്റെയും കൈ പതിക്കരുത്” എന്ന വാശി അവനെ പതുക്കെ ഒരു പോരാളിയാക്കി മാറ്റി.
അടിപൊളി തുടക്കം.ഇനി നൈലയെയും ഇവരുടെ കൂടെ കൂട്ടണം
നൈസ് സ്റ്റോറി സീന🥰
കുര്യന്റെ നിയോഗം തുടരട്ടെ.
അടുത്ത ഭാഗം വേഗം പോന്നോട്ടെ.
നുമ്മടെ ‘സീന ബേബി’ വന്നെ….❤️🥰
ബാക്കി വായിച്ചിട്ട്..