മാഡത്തിന്റെ നൈറ്റി 9 [Pavi] 96

“ഇവന്റെ മുറിവുകൾ ഒന്ന് ഉണങ്ങിക്കോട്ടെ മാലിനി… എന്നിട്ട് വേണം നമുക്ക് അടുത്ത സെഷൻ തുടങ്ങാൻ.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വീണ്ടും ഉയർന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിലെ ആ സമാധാനത്തിലും ഞാൻ നരകത്തിന്റെ അടുത്ത വാതിൽ തുറക്കുന്നത് സ്വപ്നം കാണുകയായിരുന്നു.

ഐസിയുവിലെ ആ തണുത്ത ഏകാന്തതയിൽ, മരുന്നുകളുടെ ഗന്ധത്തിനിടയിൽ ഞാൻ കണ്ണുകൾ പകുതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ ദേഹമാകെ പഞ്ഞിയും ബാൻഡേജും കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ടീന മാഡവും കൂട്ടരും പുറത്ത് കഫറ്റീരിയയിലേക്ക് പോയ സമയമായിരുന്നു അത്.

പെട്ടെന്ന് റൂമിലെ കർട്ടൻ വകഞ്ഞുമാറ്റി ഗൗരവമേറിയ മുഖഭാവമുള്ള, എന്നാൽ കണ്ണുകളിൽ കാരുണ്യം നിഴലിക്കുന്ന ഒരു മധ്യവയസ്കൻ അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു. വൈറ്റ് കോട്ടിന് മുകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെയിം ടാഗിൽ ‘ഡോ. ആര്യൻ’ എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു.

അദ്ദേഹം എന്റെ അരികിലെത്തി മെഡിക്കൽ ചാർട്ട് നോക്കി. പിന്നീട് പതുക്കെ എന്റെ കയ്യിൽ തൊട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്പർശനത്തിന് മിസ്ട്രസ്മാരുടെ ആ ഹിംസ്രമായ ഭാവമായിരുന്നില്ല. “പവി..” അദ്ദേഹം വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. ഞാൻ ഭയത്തോടെ ഒന്ന് വിറച്ചു.

“പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ എല്ലാം അറിഞ്ഞു. മാലിനി ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതിനേക്കാൾ വലിയ കാര്യങ്ങൾ നിന്റെ ഈ ശരീരം പറയുന്നുണ്ട്,” അദ്ദേഹം എന്റെ മുറിവുകളിലേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു.

അദ്ദേഹം ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ട് എന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. “നീ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത് വെറും ശാരീരിക വേദന മാത്രമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരം കീഴ്പ്പെടൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു അടിമത്തത്തിന്റെ ലഹരി പടർന്നിട്ടുണ്ട്. ആ സ്ത്രീകൾ നിന്റെ ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല, നിന്റെ തലച്ചോറിലെ ഡോപാമൈൻ ലെവലിനെയും (Dopamine levels) അവർ ഹൈജാക്ക് ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്.”