ടീനയും മാലിനിയും അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നപ്പോൾ ഡോക്ടർ ആര്യൻ ആകെ മാറി. അദ്ദേഹം വളരെ ഗൗരവത്തിൽ മെഡിക്കൽ ചാർട്ടിൽ എന്തൊക്കെയോ കുറിച്ചു.
“മാഡം, ഇവന്റെ നില അത്ര സുഖകരമല്ല,” ഡോക്ടർ ആര്യൻ ടീനയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “മൂത്രനാളിയിലെ മുറിവുകൾ പഴുത്ത് അത് വൃക്കകളെ ബാധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. (Kidney involvement). ചുരുങ്ങിയത് ഏഴ് ദിവസമെങ്കിലും ഐസിയുവിൽ പൂർണ്ണ വിശ്രമവും ഹൈ-ഡോസ് ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളും നൽകണം. അല്ലെങ്കിൽ മരണം ഉറപ്പാണ്.”
ടീനയുടെ മുഖത്ത് അല്പം അസ്വസ്ഥത പടർന്നു. “അത്രയ്ക്കും പ്രശ്നമുണ്ടോ ഡോക്ടർ? ഇവനെ വേഗം ഒന്ന് ശരിയാക്കിയെടുക്കണം. ഞങ്ങൾക്ക് ചില പരിപാടികൾ ഉള്ളതാണ്.”
“ഇപ്പോൾ കൊണ്ടുപോയാൽ വഴിയിൽ വെച്ച് തന്നെ ബോധം മറയും. ഞാൻ റിസ്ക് എടുക്കില്ല,” ഡോക്ടർ കർക്കശമായി പറഞ്ഞു.
മാലിനി ഡോക്ടറും അത് ശരിവെച്ചു. അവസാനം ടീന സമ്മതിച്ചു. “ശരി, ഒരാഴ്ച ഇവൻ ഇവിടെ നിൽക്കട്ടെ. പക്ഷേ, ഞങ്ങൾക്ക് എന്നും വന്ന് നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. ഷീബയെ ഇടയ്ക്ക് വിടാം.”
ടീനയും കൂട്ടരും പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ആശ്വാസത്തോടെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ആ പെണ്ണടിമയല്ല, മറിച്ച് തന്നെ മൃഗത്തെപ്പോലെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിച്ച ഓരോരുത്തരെയും തകർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു പോരാളിയായിരുന്നു.
രാത്രി 12 മണിയായി. ഹോസ്പിറ്റൽ നിശബ്ദമായി. ഡോക്ടർ ആര്യൻ പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ ഫോൺ എന്റെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുതന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ഞാൻ നിമ്മിയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. പവിത്രയുടെയും ടീനയുടെയും നരകത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാനുള്ള ആദ്യത്തെ ചവിട്ടുപടി അതായിരുന്നു.
bro കിടിലൻ കഥ femadam കഥ… പേജ് കൂടട്ടെ
പ്രതികാരം വേണം / കളിയും വേണം