പക്ഷേ… ഇത് ഫോണിൽ പറയാനുള്ള കാര്യമല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു…”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു ചെറിയ നിശബ്ദത……..
“അപ്പോൾ നിനക്കും എന്തോ തോന്നിയല്ലേ…” എയ്ഞ്ചൽ നേരെ ചോദിച്ചു.
ലക്ഷ്മി ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
നീ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ………… അറിയില്ല എയ്ഞ്ചൽ…”
സത്യമാണ് ലച്ചൂ…” നാളെ കാണാം… നേരിൽ പറയാം…” എയ്ഞ്ചലിന്റെ ശബ്ദം അല്പം സീരിയസ് ആയി.
“ഹ്മ്മ് ലക്ഷ്മി മൂളി.
“ആർദ്രയെയും വിളിക്കട്ടേ?” എയ്ഞ്ചൽ ചോദിച്ചു
“യെസ്……….. ലക്ഷ്മി മറുപടി പറഞ്ഞു
“Okay… then tomorrow.”
ആ കോൾ അവസാനിച്ചു.
—————————————————-
അതേ സമയം മനു സമയം തള്ളി നീക്കുകയായിരുന്നു……
അവന്റെ മനസ് ഇതിനകം മെഹറിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു…
അവൻ കിടക്കയിൽ മറിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും കിടന്നു, മെഹറിന്റെ വിളിയും കാത്ത്
സമയം വളരെ മന്ദഗതിയിൽ പോയ പോലെ തോന്നി…
ഓരോ മിനിറ്റും നീളുന്ന പോലെ,
ഒടുവിൽ… ഏകദേശം 11.30 കഴിഞ്ഞപ്പോൾ… ഫോൺ വീണ്ടും വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു…
മെഹർ…
“അവരെല്ലാം ഉറങ്ങി…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു…
മനുവിന്റെ ഹൃദയം ഒരു തവണ ശക്തമായി മിടിച്ചു…
“വരട്ടേ…?” അവൻ ചോദിച്ചു…
ചെറിയൊരു നിശ്ശബ്ദത…
“ശ്രദ്ധിക്കണം…” അവൾ ശ്വാസം വിട്ട് പറഞ്ഞു…
ഹ്മ്മ് അവൻ മൂളി
അത് മനുവിന് അനുമതിയേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു…
ഫോൺ കട്ട് ആയതോടെ അവൻ എഴുന്നേറ്റ് ഡ്രസ് മാറ്റി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി…
—————————————————–
മെഹറിന്റെ വീട്…
വീട് മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദത കാറ്റിന്റെ ചെറിയ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കുന്ന പോലെ…
മെഹർ തന്റെ ഹാളിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു… അവളുടെ മനസ് ഒട്ടും ശാന്തമല്ലായിരുന്നു…
“ഇത് ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്…?”അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു…
എന്നാൽ… വാതിലിലേക്ക് അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും പോയി…
കാത്തിരിപ്പ്…
ഉൾ ഭയം…
ആഗ്രഹം…
മൂന്നും കൂടിച്ചേർന്ന ഒരു നിമിഷം…
