അവൾക്ക് വ്യക്തമായി മനസിലായി.
“മനു…” അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
അവൻ അവളെ നോക്കി.
“നിനക്ക് വിഷമം ആയല്ലേ…?”
അവൻ ഒരു ചെറിയ ചിരി ചിരിച്ചു….
“ഇല്ല…” അവൻ പറഞ്ഞു
“അല്ല…” എനിക്ക് അത് അറിയാം
ഒരു നിമിഷം അവർ തമ്മിൽ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു അവന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ കൈ വെച്ചു.
“നമ്മൾ സൂക്ഷിക്കണം… അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. “ഇത് നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ല…”
😭ആ വാക്കുകൾ… അവന്റെ ഉള്ളിലെ അലച്ചിലിനെ അല്പം ശമിപ്പിച്ചു.
അവൻ അവളുടെ കൈ മുറുക്കി പിടിച്ചു.
“ഞാൻ കാത്തിരിക്കും…” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു… ഒരു ആശ്വാസത്തിന്റെ ചിരി.
പിന്നെ… അവൾ കൈ പതുക്കെ പിൻവലിച്ചു.
“പൊക്കോ………… അവൻ പറഞ്ഞു
അവൾ നടന്നു…
മനു അവിടെ തന്നെ നിന്നു… അവൾ നടന്ന് അകലുന്നതും നോക്കി
——————————————————-
ആകെ നിരാശയോടെയായിരുന്നു മനു വീട്ടിൽ കയറിയത്. ഇത്രയും ദിവസത്തെ കാത്തിരിപ്പ് കൈവിട്ടുപോയത് ഓർത്ത് അവന്റെ മനസ് അസ്വസ്ഥമായി…..
ഒന്നിനോടും താൽപര്യമില്ലാതെ, ഷർട്ട് പോലും മാറാതെ കിടക്കയിലേക്ക് വീണു അവൻ…..
മറു തലയ്ക്കൽ
മെഹറിന് അറിയാമായിരുന്നു മനുവിന്റെ ഇപ്പോളത്തെ അവസ്ഥ……….
കാരണം അവളും അതേ ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു……….
രാത്രിയിലേക്കുള്ള ജോലികളൊക്കെ അവൾ വേഗം തീർത്ത് അവൾ അവനെ വിളിച്ചു
അവന്റെ ഫോണിൽ അവളുടെ പേര് തെളിഞ്ഞു…………
അവളുടെ പേര് കണ്ടതും അവൻ call attend ചെയ്തു.
“വീട്ടിലെത്തിയോ…?”
അവളുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ വന്നു.
“ഹാ…”
ചുരുങ്ങിയ മറുപടി.
“ദേഷ്യമാണോ…?”
“ആരോട്… മെഹറിനോടോ…?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഹാ…”
അവൻ അല്പം ചിരിച്ചു.
“അതിന് മെഹർ എന്ത് ചെയ്തു…?”
“ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ലലോ…”
വാക്കുകൾക്കപ്പുറം ഒരു അർത്ഥം ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു
അത് കേട്ടതും അവന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
ചെയ്യുമായിരുന്നോ…? മനു ചോദിച്ചു, ശബ്ദം അല്പം താഴ്ത്തി.
അത്രയുമൊക്കെ ആയതല്ലേ… അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
എനിക്ക് വല്ലാതെ മൂഡ് ആയി മെഹർ … മനു പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൾ പതിയെ ശ്വാസം വിട്ടു.
അത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു… അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
എങ്ങിനെ…? അവൻ ചോദിച്ചു.
അവൾക്കത് പറയാൻ എന്തോ വല്ലാത്ത മടിയായി.
ഒരു നിമിഷം അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല…..
മെഹർ…” അവൻ വിളിച്ചു.
ഹ്മ്മ്…” അവൾ മൂളി
എങ്ങിനെ…? അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ……… അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു
കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ ? അവൻ ചോദിച്ചു
അത് എന്റെ മേൽ മുട്ടി…….
അപ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നെ വേണമായിരുന്നു മെഹർ……..
എനിക്കും അതേ മനു………….. ഞാനും വല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു…..
ആ സമയം നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയതിനെ കുറിച്ച് ഓർത്ത് അവൻ ഒന്ന് വിഷമിച്ചു……
കുറച്ചു സമയം കൂടി നമ്മൾക്ക് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിലോ ? അവൻ ചോദിച്ചു
എന്നാൽ………… അവൾ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തി….
എന്നാൽ ? അവൻ ചോദിച്ചു
എന്നാൽ ഞാൻ എല്ലാം കൊണ്ടും നിന്റെ ആകുമായിരുന്നു………………… മെഹർ പറഞ്ഞു
ആ ഉത്തരം അവന്റെ മനസിനെ കുളിരുകോരി…………..
നമ്മൾക്ക് ഒട്ടും പ്രൈവസി ഉണ്ടായില്ല…. മനു പറഞ്ഞു
അതേ…. സ്റ്റാഫ്റൂം ആയിപ്പോയില്ലേ……….
വേറെ എവിടെയെങ്കിലും ആയിരുന്നെങ്കിലോ ?
വേറെ എവിടെ ? മെഹർ ചോദിച്ചു
ഇവിടെ എന്റെ വീട്ടിൽ……….
അങ്ങിനെയെങ്കിൽ എല്ലാം, നടന്നേനെ…………….. മെഹർ തുറന്ന് പറഞ്ഞു
അത് കേട്ടതും അവന് അവളോടുള്ള ആസക്ത്തി ഇരട്ടിയായി………….
അതിനായി അവൻ സ്റ്റാഫ് റൂം തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഓർത്ത് അവൻ അവനെ തന്നെ പഴിച്ചു…….
എന്നാൽ ഈ രാത്രി ഇതോർത്തിട്ട് ഇനി എന്ത് കാര്യം….. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അവളുടെ ഉമ്മയെയും കുട്ടിയേയും വിട്ട് ഈ സമയത്ത് അവൾ ഇവിടേക്ക് വരില്ല….
പക്ഷേ അവളെ കാണാതെ അവന് ഉറങ്ങാനാകുമായിരുന്നില്ല…………
“മെഹർ…… അന്നത്തെ പോലെ ഇന്ന് രാത്രി ഞാൻ അവിടേക്ക് വരട്ടേ…?”
മനുവിന്റെ ശബ്ദം പതിയെ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ അതിൽ ഒരു അടങ്ങിയ ആവേശം ഉണ്ടായിരുന്നു…
മെഹർ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു……………
“അത് വേണോ…?” അവൾ ചോദിച്ചു… ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു പേടി…
പക്ഷേ ആ ചോദ്യം അവളുടെ മനസിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉത്തരം അല്ലായിരുന്നു…
ആരും കാണില്ല…” “അവരെല്ലാം ഉറങ്ങിയതിന് ശേഷം…” മനു വീണ്ടും പറഞ്ഞു…
മെഹർ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ഒരു നിമിഷം നിന്നു…
“ഹ്മ്മ്…” അവൾ ഒടുവിൽ മൂളി…
അത് ഒരു സമ്മതം ആയിരുന്നു…
കാരണം… മനുവിന് അവളെ വേണമെന്നത് പോലെ തന്നെ… അവൾക്കും അവനെ വേണമായിരുന്നു…
അതും… ഇത് വരെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും അനുഭവിക്കാത്ത രീതിയിൽ…
“മനൂ…” അവൾ നീട്ടി വിളിച്ചു…
“ഹ്മ്…?”
“ഇവിടെ വച്ച്… വേറെ ഒന്നും പറ്റില്ല…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു…
ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു സൂചന ഉണ്ടായിരുന്നു… സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വച്ച് നടക്കാത്തത് എന്താണോ അത് ഇവിടെയും നടക്കില്ലെന്ന് ബോധിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമം ആയിരുന്നു
“അറിയാം… എന്നാലും… എനിക്ക് നിന്നെ കാണണം…” മനു ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:
വീണ്ടും ഒരു നിശബ്ദത…
“ഹ്മ്മ്…” മെഹർ വീണ്ടും മൂളി…
ഇരുവരുടെയും മനസിൽ ഒരുപാട് വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു… പറയാൻ മടി തോന്നുന്നവ…
അവന് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു: അവൾ എത്രത്തോളം അവനെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന്…
അവൾക്കും പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു: ഇത് ശരിയല്ലെന്ന് അറിയാം… എങ്കിലും നിർത്താൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന്…
പക്ഷേ… വാക്കുകൾ രണ്ടുപേരെയും വിട്ടുമാറി…
ഒരു നിമിഷം… രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതെ നിന്നു…
“വരേണ്ട സമയം ആകുമ്പോൾ… വിളിക്കുമോ…?” മനു ചോദിച്ചു…
“വിളിക്കാം…” മെഹർ പറഞ്ഞു…
“പക്ഷേ… സൂക്ഷിക്കണം…” അൽപ്പം സമയത്തിന് ശേഷം…
അവൾ വീണ്ടും ചേർത്തു…
“ഹ്മ്മ്…” മനു മൂളി…
ആ ചെറിയ സംഭാഷണത്തോടെ… അവരുടെ ഫോൺ കട്ട് ആയി…
ഫോൺ കട്ട് ആയെങ്കിലും… അവൻ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൂടി ഫോൺ കാതോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിന്നു…
അവളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും കേൾക്കുന്ന പോലെ…
പിന്നെ പതുക്കെ ഫോൺ താഴെ വെച്ചു…
ഒരു ആഴമുള്ള ശ്വാസം…
അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു… ആ ചിരിയിൽ ഒരു ആകാംക്ഷയും… ഒരു ആവേശവും…
അവൻ ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു കണ്ണുകൾ മേൽക്കൂരയിലേക്ക്…
“ഇന്ന് രാത്രി…” അവന്റെ മനസ് ഇതിനകം ആ ഒരു നിമിഷത്തിലേക്ക് ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു…
മെഹറിന്റെ മുഖം അവളുടെ ശബ്ദം…
അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അല്പം വേഗത്തിലായി…….
സമയം എത്രയായെന്ന് പോലും നോക്കാതെ,… അവൻ അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു…
ആ രാത്രി… ഇനി തുടങ്ങാനിരിക്കുകയാണ്…
