മോനോടൊപ്പം [ജോകാപ്പസ്] 64

“ഉമ്മി എന്റേതാണ്. എനിക്ക് ഉമ്മിയെ ഇല്ലാതെ വയ്യ,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.

ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ സദാചാര ബോധവും അലിഞ്ഞില്ലാതായി. മോൻ എന്നെ ഒരു കാമുകിയെപ്പോലെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഞാൻ അത് ആവോളം ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്നും എനിക്ക് ഉറപ്പായി. എന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ അവന്റെ പൂർണ്ണമായ ഉടമസ്ഥതയിലാണ്. അവന്റെ സ്പർശനത്തിനായി ഞാൻ അറിയാതെ ദാഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മോന്റെ കൈകളിൽ ഒരു കളിപ്പാവയെപ്പോലെ വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നതിൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നു. പണ്ട് ഇക്ക തന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലഹരിയാണ് ഈ മോൻ എനിക്ക് നൽകുന്നത്. അവൻ എന്റെ ഉടമയാണെന്ന് ഞാൻ മാനസികമായി അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

ഒൻപതാം ദിവസം പ്രഭാതം പൊട്ടിവിടർന്നത് വല്ലാത്തൊരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയിലായിരുന്നു. പതിവുപോലെ മോൻ ചായയുമായി എത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ ആ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചും തടിച്ച പേശികളും എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു ശീലമായിക്കഴിഞ്ഞു. ഇന്ന് അവന്റെ സംസാരത്തിൽ ഒരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.

“ഉമ്മീ, പുറംലോകം ഭയങ്കര സ്ട്രെസ്സാണ്. പക്ഷേ ഈ വീട്ടിൽ വന്ന് ഉമ്മിയുടെ കൂടെ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എല്ലാം മറക്കാൻ പറ്റും. എന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് ഉമ്മിയോട് മാത്രമേ തുറന്നു പറയാൻ പറ്റൂ,” അവൻ എന്റെ കൈകളിൽ തഴുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“നീ എന്തിനാടാ ഇത്ര വിഷമിക്കുന്നത്? നിന്റെ കൂടെ എപ്പോഴും നിന്റെ ഈ ഉമ്മി ഉണ്ടാകില്ലേ മോനേ…” അവന്റെ കൈവെള്ളയിൽ എന്റെ വിരലുകൾ ചേർത്തുവെച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.