മൂന്നാം ദിവസം രാവിലെ ചായയുമായി ബാൽക്കണിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ മോൻ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“ഉമ്മീ, ഈ മൂന്ന് ദിവസം കൊണ്ട് ഈ വീടിന് വന്ന മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചോ? ഉമ്മി വരുന്നതിന് മുൻപ് ഇതൊരു കെട്ടിടം മാത്രമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ശരിക്കും ഒരു ‘വീടായി’. ഉമ്മി അടുക്കളയിൽ നടക്കുമ്പോഴുള്ള ആ വളകളുടെ ശബ്ദം… അത് കേൾക്കുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് സമാധാനം തോന്നുന്നത്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“നീയിപ്പോ ഭയങ്കരമായി സംസാരിക്കാൻ പഠിച്ചല്ലോടാ മോനേ… ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്കും വലിയ സന്തോഷമാണ്,” ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.
“എനിക്ക് ഉമ്മിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം ഉമ്മീ. ഉമ്മി ഇവിടെ വന്നത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണ്. ഇനി മുതൽ നമ്മൾ ഒരു ടീമാണ്,” അവൻ എന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മോന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ എനിക്ക് വലിയൊരു വിശ്വാസം തോന്നി.
ഉച്ചയ്ക്ക് മീൻ കറി വെക്കുമ്പോൾ സഹായിക്കാൻ അവൻ അടുക്കളയിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഉമ്മീ, ഇവിടെ ഉമ്മിക്ക് ബോറടിക്കുന്നില്ലല്ലോ അല്ലേ? എനിക്ക് ഉമ്മിയുടെ കൂടെ ഇങ്ങനെ സമയം ചിലവഴിക്കുന്നത് വലിയ കാര്യമാണ്,” പച്ചക്കറി അരിയുന്നതിനിടയിൽ അവൻ എന്റെ തോളിൽ തട്ടി നിന്നു.
എന്റെ വസ്ത്രത്തിൽ എവിടെയോ ഒരു നൂല് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അത് എടുത്തുമാറ്റാനെന്ന വണ്ണമടുത്ത് വന്നു. അവന്റെ ശരീരം എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒന്ന് ഉരസിയപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ ഒന്ന് ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. അവൻ പക്ഷേ വളരെ സ്വാഭാവികമായാണ് പെരുമാറുന്നത്. ഞാൻ എന്റെ ചെറിയ വിഷമങ്ങളും ഇക്കയുമായുള്ള പ്രശ്നങ്ങളും അവനോട് പങ്കുവെച്ചു. അവൻ അതെല്ലാം അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടിരുന്നു. മോൻ ഇത്രയും വലിയൊരു ആശ്വാസമാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല.
