ആ പഴയ മൺചുമരിലെ ചിത്രപ്പണികൾ പോലെ മിനുസമുള്ള അവളുടെ വയർ, പ്രണയലീലകളുടെ തളർച്ചയിൽ പതുക്കെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വെണ്ണ തോൽക്കുന്ന ആ വയറിന്റെ നടുമുറ്റത്ത്, ഒരു ചെറിയ ചുഴി പോലെ അവളുടെ പൊക്കിൾ.
ആ പൊക്കിൾച്ചുഴി കണ്ടപ്പോൾ അർജുന് തോന്നിയത് അത് പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു പാതാളക്കിണറാണെന്നാണ്. ഒരു തുള്ളി തേൻ ഒഴിച്ചാൽ അത് പുറത്തു പോകാത്ത അത്രയും ആഴമുള്ള, കറുത്ത് വശ്യമായ ആ പൊക്കിൾത്തടം.
ഉച്ചവെയിൽ അവളുടെ വയറിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുമ്പോൾ, ആ പൊക്കിളിന് ചുറ്റുമുള്ള മൃദുവായ രോമരാജികൾ മനോഹരമായ ഒരു പാത പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. തന്റെ നാവുകൊണ്ട് ആ വയറിന്റെ വടിവുകളിലൂടെ ഒഴുകി നടന്ന്, ആ പൊക്കിൾച്ചുഴിയിൽ ഒന്ന് നക്കിത്തോർത്താൻ അർജുൻ വല്ലാതെ കൊതിച്ചു. ആ വയറിന്റെ ഓരോ ചുളിവുകളും ഓരോ മടക്കുകളും അവനിൽ കാമത്തിന്റെ ഒരു വലിയ കടലിരമ്പം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു.
അർജുന്റെ നോട്ടം അവളുടെ വയറും പൊക്കിളും കടന്ന് അല്പം കൂടി താഴേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ, അവിടെ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ കാഴ്ച അവനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ പഴയ തറവാട്ടിലെ തടികൊണ്ടുള്ള കട്ടിലിൽ, മീര തന്റെ വെളുത്തു തുടുത്ത തുടകൾ പകുതിയോളം അകത്തി വെച്ചാണ് മയങ്ങുന്നത്.
ആ തുടകൾ! വാഴപ്പിണ്ടി തോൽക്കുന്ന അത്രയും മിനുസമുള്ള, വെണ്ണയിൽ കൊത്തിയെടുത്തത് പോലുള്ള ആ തുടകളുടെ മനോഹാരിത വർണ്ണനാതീതമായിരുന്നു. ഉച്ചവെയിലിന്റെ നാളം ആ തുടകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുമ്പോൾ അവ സ്വർണ്ണത്തൂണുകൾ പോലെ തിളങ്ങി.
ആ തുടകൾക്കിടയിൽ പ്രകൃതി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ആ രഹസ്യസങ്കേതം—അവളുടെ പൂറ്—അർജുന്റെ മുന്നിൽ സർവ്വ പ്രതാപത്തോടും കൂടി വിരിഞ്ഞു നിന്നു. അവളുടെ ആ വിരിഞ്ഞ പൂറ്—അതൊരു ഒന്നൊന്നര കാഴ്ച തന്നെയായിരുന്നു! ഒരു തരി രോമം പോലും ഇല്ലാതെ, വെണ്ണക്കല്ല് ചെത്തി മിനുക്കിയത് പോലെ ആ പ്രദേശം തിളങ്ങുന്നു.
