മുറിയിൽ ആകെ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. മീരയുടെ മുഖം വല്ലാതെ ചുവന്നിരുന്നു, അവൾ അർജുനെ ഒന്ന് നോക്കി. അർജുനാകട്ടെ, സ്ക്രീനിലെ ആ നഗ്നചിത്രങ്ങളും തന്റെ തൊട്ടടുത്ത് വശ്യമായി ഇരിക്കുന്ന റിയയും തമ്മിലുള്ള സാമ്യം കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. റിയ അപ്പോഴും അവനെത്തന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. തന്റെ മകളുടെ നഗ്നതയെ ഒരു കച്ചവടച്ചരക്കായോ കലയായോ മാത്രം കാണുന്ന ആ മാതാപിതാക്കളുടെ രീതി അവരെ ശരിക്കും അമ്പരപ്പിച്ചു.
സെബാസ്റ്റ്യൻ തന്റെ കസേരയിൽ അല്പം കൂടി സൗകര്യമായി ഇരുന്നുകൊണ്ട് അർജുനെയും മീരയെയും മാറി മാറി നോക്കി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു തത്വചിന്തകന്റെ ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല ഇത്,” സെബാസ്റ്റ്യൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “ഇതെല്ലാം മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ സൗന്ദര്യം ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളാണ്. ഒരു ശില്പം കാണുന്നതുപോലെയോ ഒരു പെയിന്റിംഗ് ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലെയോ വേണം ഇതിനെ കാണാൻ. ഈ തിരിച്ചറിവ് മനുഷ്യന് വലിയ ആശ്വാസമാണ് നൽകുന്നത്.”
അർജുൻ സെബാസ്റ്റ്യന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. ലിൻഡ അപ്പോഴും ഫോണിലെ ആ നഗ്നചിത്രങ്ങളിൽ വിരലോടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“ജീവിതത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ, പിരിമുറുക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇത്തരം സൗന്ദര്യക്കാഴ്ചകൾ മനുഷ്യനെ ടെൻഷനിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കും,” സെബാസ്റ്റ്യൻ തുടർന്നു. “മനസ്സിന്റെ ഭാരം കുറയ്ക്കാനും സമാധാനം നൽകാനും പ്രകൃതിദത്തമായ ഈ നഗ്നതയ്ക്ക് കഴിയും. അല്ലാതെ ഇതൊന്നും വെറും ‘പോൺ’ ചിത്രങ്ങൾ അല്ല. ലൈംഗികതയേക്കാൾ ഉപരിയായി ഇതിൽ ഒരു ആത്മീയമായ സൗന്ദര്യമുണ്ട് (Aesthetic beauty). അത് മനസ്സിലാക്കാൻ പാകതയുള്ള ഒരു മനസ്സ് വേണം.”
