നന്ദിത 5 [Kothiyan] 73

 

ബസിലെ കുലുക്കത്തിനിടയിൽ അവർ എന്നെ ഒരു ‘വസ്തു’വായി കണക്കാക്കി കൈകാര്യം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

 

 

​ഇയർപോഡിലൂടെ സുജ മാഡത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു:

 

“എങ്ങനെയുണ്ട് നന്ദിതാ… ആ പരുക്കൻ ആണുങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിൽക്കാൻ സുഖമല്ലേടി പൂറി മോളെ?

 

അനുഭവിക്ക്… നിന്റെ ആ പഴയ പൗരുഷം ഈ തിരക്കിൽ അലിഞ്ഞു പോകട്ടെ.”

 

​ഒരു മണിക്കൂർ യാത്ര. എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു.

 

പിന്നിൽ നിന്നുള്ള ആ മർദ്ദം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു പിടിച്ചു.

 

എന്റെ പൊക്കിളിലെ കമ്മൽ ആ കുർത്തയ്ക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബസ് ഓരോ തവണ ബ്രേക്ക് ഇടുമ്പോഴും ഞാൻ അവരുടെ കരുത്തുറ്റ കൈകളിലേക്ക് അമർന്നു.

 

 

​

​ബസ് എന്റെ സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഒരുവിധം പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഇറങ്ങുന്ന വഴി ആരോ എന്റെ മൊല യൊക്കെ പിടിച്ചു ഉടച്ചു വിട്ടു…

 

എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ട തൊഴിലാളികളുടെ ആ വഷളൻ ചിരി എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല.

 

എന്റെ വെളുത്ത കുർത്തയിലും പിങ്ക് ലെഗ്ഗിങ്‌സിലും അവരുടെ സ്പർശനത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ബാക്കിയായിരുന്നു.

 

​വീടിന്റെ ഗേറ്റിന് മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ രാഹുൽ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​”വാടി നന്ദിതാ… ബസ് യാത്ര എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു?

 

നിന്റെ ഈ വേഷം കണ്ട് ബസിലെ പിള്ളേരൊക്കെ ശരിക്കും ആഘോഷിച്ചല്ലോ!” അവൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.