ബസിലെ കുലുക്കത്തിനിടയിൽ അവർ എന്നെ ഒരു ‘വസ്തു’വായി കണക്കാക്കി കൈകാര്യം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
ഇയർപോഡിലൂടെ സുജ മാഡത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു:
“എങ്ങനെയുണ്ട് നന്ദിതാ… ആ പരുക്കൻ ആണുങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിൽക്കാൻ സുഖമല്ലേടി പൂറി മോളെ?
അനുഭവിക്ക്… നിന്റെ ആ പഴയ പൗരുഷം ഈ തിരക്കിൽ അലിഞ്ഞു പോകട്ടെ.”
ഒരു മണിക്കൂർ യാത്ര. എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു.
പിന്നിൽ നിന്നുള്ള ആ മർദ്ദം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു പിടിച്ചു.
എന്റെ പൊക്കിളിലെ കമ്മൽ ആ കുർത്തയ്ക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബസ് ഓരോ തവണ ബ്രേക്ക് ഇടുമ്പോഴും ഞാൻ അവരുടെ കരുത്തുറ്റ കൈകളിലേക്ക് അമർന്നു.
ബസ് എന്റെ സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ഒരുവിധം പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഇറങ്ങുന്ന വഴി ആരോ എന്റെ മൊല യൊക്കെ പിടിച്ചു ഉടച്ചു വിട്ടു…
എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ട തൊഴിലാളികളുടെ ആ വഷളൻ ചിരി എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല.
എന്റെ വെളുത്ത കുർത്തയിലും പിങ്ക് ലെഗ്ഗിങ്സിലും അവരുടെ സ്പർശനത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ബാക്കിയായിരുന്നു.
വീടിന്റെ ഗേറ്റിന് മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ രാഹുൽ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”വാടി നന്ദിതാ… ബസ് യാത്ര എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു?
നിന്റെ ഈ വേഷം കണ്ട് ബസിലെ പിള്ളേരൊക്കെ ശരിക്കും ആഘോഷിച്ചല്ലോ!” അവൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
gayatri story