നന്ദിത 5 [Kothiyan] 73

എന്റെ സുതാര്യമായ വെള്ള ടോപ്പും ഇറുകിയ ലെഗ്ഗിങ്‌സും കണ്ട് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു

ബസ് കുഴികളിൽ വീഴുമ്പോഴെല്ലാം എന്റെ ഉടൽ ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവരുടെ ശരീരത്തിൽ അമർന്നു.

എന്റെ പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആൾ—ഒരുപക്ഷേ ചന്തയിൽ നിന്ന് വരുന്ന പരുക്കനായ ഒരു തൊഴിലാളി—അവൻ പതുക്കെ എന്റെ ഇടുപ്പിലേക്ക് അടുത്തു വന്നു.

​എന്റെ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന ആ വൈബ്രേറ്റർ മിസ്ട്രസ് സുജ പുറത്തുനിന്ന് നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ വിറയലും പിന്നിൽ നിന്നുള്ള ആ പരുക്കൻ ശരീരത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദവും എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.

അയാളുടെ മുഖം ഒന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല പക്ഷെ അയാളുടെ നെഞ്ചോപ്പമേ എനിക് നീളം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു…

​അവൻ തന്റെ ഭാരം മുഴുവൻ എന്റെ പിന്നിലേക്ക് ചായിച്ചു.

അവന്റെ തടിച്ച കുന്നുന്നയുടെ വലിപ്പം എന്റെ കുണ്ടിയിൽ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എന്റെ ലെഗ്ഗിങ്‌സിന്റെ നേർത്ത തുണിക്കിടയിലൂടെ അവന്റെ ആ കഠിനമായ സ്പർശനം ഞാൻ അറിഞ്ഞു.

ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ആരും അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ എന്നെ ‘ജാക്കി’ വെക്കുകയായിരുന്നു.

നാണം കൊണ്ട് ഞാൻ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. എന്റെ വായീന്ന് ഉമിനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത് ഞാൻ ഒരുവിധം നിയന്ത്രിച്ചു.

​

ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും ആൾക്കാർ കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ മുന്നിലും പിന്നിലും ഇപ്പോൾ പരുക്കൻ ശരീരങ്ങളാണ്. ഒരാൾ തന്റെ കൈകൾ എന്റെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പതുക്കെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.