നന്ദിത 5 [The One] 14

 

 

മങ്ങിയ ചുവന്ന വെളിച്ചത്തിൽ അമ്മയുടെയും സ്നേഹയുടെയും നിഴലുകൾ ഭിത്തിയിൽ ഭീമാകാരമായി തെളിഞ്ഞു.

 

വർമ്മ സാർ പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. കൈകൾ പിന്നിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടത് കൊണ്ട് ബാലൻസ് തെറ്റി ഞാൻ ആ മണികിലുക്കത്തോടെ തറയിൽ മുട്ടുകുത്തി.

 

​

“ഗായത്രീ… ഇവന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ ചെയർപേഴ്സൺ ഇനിയും പൂർണ്ണമായും മരിച്ചിട്ടില്ല.

 

 

ഇവൻ തന്റെ ഈ പിങ്ക് വേഷത്തെ ഒരു ശിക്ഷയായിട്ടാണ് കാണുന്നത്, അല്ലാതെ തന്റെ സ്വത്വമായിട്ടല്ല,” വർമ്മ സാർ എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തട്ടി പറഞ്ഞു.

 

 

 

​അദ്ദേഹം ഒരു ചെറിയ വെള്ളിക്കിണ്ണം നിറയെ റോസാപ്പൂക്കൾ ഇട്ട വെള്ളവുമായി സ്നേഹയുടെ പാദങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ വെച്ചു. “നന്ദിതാ… ഇതാ നിന്റെ ആദ്യത്തെ പരീക്ഷണം. സ്നേഹയോട് നീ ചെയ്ത ക്രൂരതയ്ക്ക് അവളുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകി നീ പ്രായശ്ചിത്തം തുടങ്ങണം.”

 

​

അമ്മയുടെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് വർമ്മ സാർ എന്റെ കൈകളിലെ കെട്ടുകൾ അഴിച്ചു.

 

 

പക്ഷേ, അവൾ എന്റെ കഴുത്തിലെ ചങ്ങല സ്നേഹയുടെ കൈകളിൽ നൽകി.

 

 

“സ്‌നേഹാ… ഇവൻ നിന്റെ കാലുകൾ വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് തോന്നുമ്പോൾ ഇവന്റെ തലയിൽ അമർത്താം. നിന്റെ വേദനയുടെ വില ഇവൻ അറിയണം.”

 

 

 

​ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ സ്നേഹയുടെ ആ കറുത്ത ഹൈ ഹീൽസ് ചെരുപ്പുകൾ അഴിച്ചു മാറ്റി.

 

അവൾ തന്റെ പാദങ്ങൾ ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് വെച്ചു.

 

പണ്ട് കോളേജ് സ്റ്റേജിൽ ഞാൻ ആഞ്ഞടിച്ച ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പാദങ്ങളിൽ ഇന്ന് എന്റെ വിരലുകൾ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ പൗരുഷം ഓരോ തരിയായി തകരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.