എങ്ങനെയോ യൂട്യൂബ് നോക്കി ഒരു ഉപ്പേരിയും ചോറുമുണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്ക് സമയം ഒൻപത് മണി. ഒൻപതരക്ക് ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങും.
പിന്നെ കുളിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്ക് എന്നും പോകുന്ന ബസ്സും പോയി. ഒരു കാലിച്ചായ പോലും കുടിച്ചില്ല.
പിന്നെ കരഞ്ഞു വിളിച്ചു ക്ലാസ്സിലെത്തിയപ്പോൾ പത്തര ആയിരുന്നു. ക്ലാസ്സിനു മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ആണ് ജോൺ ആണ് ക്ലാസ്സിലെന്ന് കണ്ടത്. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പുറത്താക്കുമെന്ന് ഉറപ്പല്ലേ. അതിനും മുന്നേ ഞാനങ്ങു പോയേക്കാം എന്നോർത്തു.
“Neha, come in ”
അയാൾ അത്യാവശ്യം ഉറക്കെ തന്നെ പറഞ്ഞു. ഭാഗ്യം…. ഞാൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ക്ലാസ്സിൽ ചെന്നിരുന്നു.
ആ ഒരാഴ്ച്ച ഇത് തന്നെയാരുന്നു അവസ്ഥ. രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വരുമെന്ന് പറഞ്ഞ മെയ്ഡ് വന്നതേയില്ല. എനിക്ക് പഠിക്കാൻ സമയമില്ലാതായി. രാവിലേ എണീറ്റ് ഉച്ചക്ക് ഫുഡ് ഉണ്ടാക്കണം, വൈകുന്നേരം വന്നിട്ട് രാത്രിയിലേക്കും. അതിനിടക്ക് ക്ലീനിങ്..
എന്റെ കൈയെല്ലാം നിറയെ പച്ചക്കറി അരിഞ്ഞ പാടായി. രാവിലേ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ഞാൻ ക്ഷീണിച്ചു. പുറത്തു നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം എന്നു വെച്ചാൽ അതിനുള്ള പൈസ അച്ഛനോട് എന്തു പറഞ്ഞു വാങ്ങിക്കും. അച്ഛന്റെ വിചാരം ഇപ്പോഴും ഹോസ്റ്റലിൽ ആണെന്നല്ലേ…
ഒരാഴ്ച്ചത്തെ ജീവിതം നരകതുല്യമായിരുന്നു. എനിക്കെല്ലാവരോടും വെറുപ്പു തോന്നി. പ്രത്യേകിച്ച് അയാളോട്.
വെള്ളിയാഴ്ച്ച വൈകുന്നേരം അയാൾ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് വന്നു. ഞാൻ നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കി നിന്നു.
“ഇതാ, fourth sem ന്റെ ടെക്സ്റ്റ് ബുക്സ്.”
ഇത് ഇപ്പോൾ കലിപ്പൻ കാന്താരി ടൈപ്പ് ആയല്ലോ
ജോൺ വേണ്ട
അലിസും ബോസും നേഹനയും മതി
🫠🫠