പുനർജ്ജന്മം 6 [ജോൺ എബ്രഹാം] 78

​പാതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകളിലൂടെ തന്റെ മുന്നിൽ മീരയും അങ്കിളും ചേർന്നിരിക്കുന്നത് അവൻ കാണുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അവന്റെ ബോധം അവനെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു.
​രാഹുൽ: (നാവ് കുഴഞ്ഞുകൊണ്ട് പതുക്കെ പുലമ്പി) “മീരേ… അത്… അത് അങ്കിളല്ലേ… നീ എന്തിനാ വേണു എന്ന് വിളിക്കുന്നത്? ആരാ… ആരാ ഈ വേണു?”
​അവന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ സുനിതയും (മീര) വേണുവേട്ടനും പരസ്പരം നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വർഷങ്ങളുടെ പ്രണയവും ഇപ്പോഴത്തെ ഈ ലഹരിയും കലർന്നിരുന്നു. സുനിത ഇപ്പോൾ മീരയുടെ ശരീരത്തെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കി കഴിഞ്ഞു. അവൾ പതുക്കെ വേണുവേട്ടന്റെ മടിയിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു.
​സുനിത: (വേണുവിന്റെ ചെവിയിൽ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) “ഇവൻ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത് വേണുവേട്ടാ… നമുക്ക് നമ്മുടെ കാര്യം നോക്കാം.”
​വേണുവേട്ടൻ ആവേശത്തോടെ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അദ്ദേഹം അവളുടെ കഴുത്തിലും തോളിലും ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് പൊതിയുകയായിരുന്നു. തന്റെ സുനിതയെ വീണ്ടും തൊടാൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ആവേശം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ സ്പർശനത്തിലുമുണ്ടായിരുന്നു.
​രാഹുൽ ഇതൊക്കെ തന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് നടക്കുന്നത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഭാര്യ മറ്റൊരാളുടെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് ഉമ്മ വെക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ആന്തൽ തോന്നിയെങ്കിലും, പ്രതികരിക്കാൻ അവന് ഒട്ടും കഴിയുന്നില്ല. കൈകാലുകൾ അനക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത അത്ര ലഹരി അവനെ തളർത്തിയിരുന്നു. അവൻ വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരനായി ആ സോഫയിൽ കിടന്നു.
​വേണുവേട്ടൻ അവളുടെ ചുവന്ന സാരിയുടെ തുമ്പ് പതുക്കെ മാറ്റി ആ  ബ്ലൗസിന് മുകളിലൂടെ അവളുടെ മുലകൾ ആഞ്ഞു ഞെക്കി. സുനിത ഒരു സീൽക്കാരത്തോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുമലിൽ തല ചായ്ച്ചു. രാഹുൽ ആ കാഴ്ച കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കെ തന്നെ പതുക്കെ ഉറക്കത്തിലേക്കും അബോധാവസ്ഥയിലേക്കും വഴുതി വീഴാൻ തുടങ്ങി