അതെ സമയം….
സ്കൂട്ടർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റ് അവരുടെ മുഖത്ത് തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജാനകി പതുക്കെ രാഹുലിന്റെ തോളിൽ മുഖം ചായ്ച്ചു.
ജാനകി: “രാഹുൽ… ഇന്നലെ നിനക്ക് എന്തോ സംസാരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നല്ലോ, എന്താണത്?”
രാഹുൽ കുറച്ചുനേരം മൗനമായി ഇരുന്നു. പിന്നെ അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
രാഹുൽ: “അത് ചേച്ചി… എനിക്ക് ചേച്ചിയോട് ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടം തോന്നുന്നുണ്ട്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആദ്യം അത് ചേച്ചിയുടെ ശരീരത്തോടുള്ള ഒരു ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആ ഇഷ്ടം ചേച്ചിയുടെ മനസ്സിനോടും കൂടുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് ചേച്ചിയുമായി കൂടുതൽ അടുക്കണം… ഹൃദയം കൊണ്ട് തന്നെ.”
ജാനകി കുറച്ചുനേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിൽ പല ചിന്തകളും മിന്നിമറഞ്ഞു.
ജാനകി: “അപ്പോൾ ശരീരം മടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കുമോ രാഹുൽ?”
രാഹുൽ: “അതല്ല ചേച്ചി ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ശരീരത്തോടൊപ്പം തന്നെ ഹൃദയത്തിലേക്കും എനിക്ക് കയറണം. ആ ബന്ധം എപ്പോഴും ഉണ്ടാവണം. ചേച്ചിക്ക് എന്നെ വിശ്വസിക്കാം.”
രാഹുലിന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജാനകിയുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് നനഞ്ഞു. അവൾക്ക് അവനോട് വല്ലാത്തൊരു ആത്മബന്ധം തോന്നി. അവൾ സ്കൂട്ടറിൽ ഇരുന്നു തന്നെ പുറകിലൂടെ അവനെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വലിയ ആശ്വാസം അവൾ അനുഭവിച്ചു.
ജാനകി: “രാഹുൽ… ഒരു ആണിന്റെ സ്നേഹവും സാമീപ്യവും എന്താണെന്ന് ഇതുവരെ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. എനിക്ക് അതെല്ലാം അനുഭവിക്കണം… നിന്റെ കൂടെ.”
രാഹുൽ: (അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തഴുകിക്കൊണ്ട്) “അതെല്ലാം ഞാൻ ചേച്ചിക്ക് തരാം. ചേച്ചി ഇനി ഒന്നിനും പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്.”
രാഹുലിന്റെ ആ ഉറപ്പ് കേട്ടപ്പോൾ ജാനകി അവനോട് ഒന്നുകൂടി ചേർന്നിരുന്നു. സ്കൂട്ടർ ആ തണൽ വീഥികളിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, അവരുടെ ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഒരു പുതിയ ലോകം വിരിയുകയായിരുന്നു.
The Author
