കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അവർ ആ ശാന്തതയിൽ അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു. പുറത്തെ മഴയുടെ ശബ്ദം അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അലി മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അവളെയും പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
”ഉമ്മാ… ഇനി നമുക്ക് പോകണ്ടേ? നേരം വല്ലാതെ വൈകി,” അവൻ ചോദിച്ചു.
”ഉം…” റസിയ വളരെ ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തിൽ ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ മൂളി.
അവളുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ നാണത്താലും വികാരത്തിന്റെ തളർച്ചയാലും വല്ലാതെ വിവശമായിരുന്നു. സ്വന്തം മകന് മുന്നിൽ കാറിനുള്ളിൽ വെച്ച് തന്റെ ശരീരം പൂർണ്ണമായി അഴിച്ചുവിട്ടതോർത്തപ്പോൾ, എന്തോ അവൾക്ക് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കാൻ ചെറിയൊരു മടി തോന്നുന്നതുപോലെയായിരുന്നു ആ ഇരുത്തം.
അവളുടെ ആ മാനസികാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയ അലി ഒട്ടും വൈകാതെ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം വേഗത്തിൽ ശരിയാക്കി ധരിച്ചു. എന്നിട്ട് കാറിന്റെ ഫ്രണ്ട് സീറ്റിന്റെ വശത്തുള്ള വിടവിലൂടെ മെല്ലെ മുന്നോട്ട് ഇഴഞ്ഞു കയറി ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ പോയി ഇരുന്നു. അവൻ ചാവി തിരിച്ച് വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഹെഡ്ലൈറ്റുകൾ ഓൺ ചെയ്തു. അപ്പോഴും പുറത്ത് നല്ല മഴ ആയിരുന്നു. ആരെങ്കിലും ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി അവൻ മെല്ലെ വണ്ടി വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു….
അവർ വീട്ടിൽ മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ സമയം രാത്രി ഏഴു മണിയായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്ത് അലി വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കാർ മുറ്റത്തേക്ക് കയറ്റി ഒതുക്കി നിർത്തി എഞ്ചിൻ ഓഫ് ചെയ്തു. ഉമ്മറത്തെ സിറ്റൗട്ടിൽ അലവി ഹാജി വടിയും കുത്തിപ്പിടിച്ച് അവരെത്തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി നിർത്തിയ ഉടനെ റസിയ ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
