അവളെ കണ്ടപാടെ ഹാജിയാർ അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു, “ഹാ… മോളേ, നിങ്ങളെന്താ വരാൻ ഇത്രയും നേരം വൈകിയത്? ഞാൻ കുറെ നേരമായി കാത്തിരിക്കുന്നു.”
“നല്ല കനത്ത മഴയായിരുന്നു ഉപ്പൂപ്പാ… റോഡിൽ വണ്ടികളൊക്കെ വളരെ പതുക്കെയാണ് നീങ്ങിയിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടാ നേരം വൈകിയത്,” റസിയ തന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ച് പടവുകൾ കയറി അകത്തേക്ക് നടന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പുറത്ത് അപ്പോഴും മഴ ഒട്ടും കുറയാതെ തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
റസിയയ്ക്ക് പിന്നാലെ കാറിന്റെ താക്കോലുമായി കയറിവന്ന അലി, വലിയുപ്പയോട് ടൗണിലെ വിശേഷങ്ങളും കാര്യങ്ങളുമൊക്കെ വളരെ ലളിതമായി സംസാരിച്ചുനിന്നു. എന്നാൽ റസിയയുടെ മനസ്സാകെ അപ്പോഴും കാറിനുള്ളിൽ വെച്ച് നടന്ന ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളിൽത്തന്നെയായിരുന്നു. സ്വന്തം മകന്റെ കുണ്ണപ്പാൽ വായിലാക്കി കുടിച്ചിറക്കിയ രംഗം മനസ്സിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളം വീണ്ടും വിറച്ചു. അവൾ ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാൻ നിൽക്കാതെ നേരെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു,
അവിടെച്ചെന്ന് ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ആ നനഞ്ഞ പർദ്ദയും മാറ്റി സാധാരണ ധരിക്കുന്ന ഒരു ചുരിദാറും ധരിച്ച് താഴേക്ക് വന്നു. അലി അപ്പോഴേക്കും പകലിന്റെ ക്ഷീണവും വിയർപ്പും മാറ്റാൻ വേണ്ടി മുകളിലെ മുറിയിൽ കുളിക്കാനായി കയറിയിരുന്നു.
സമയം രാത്രി എട്ട് മണിയോടടുക്കുന്നു. റസിയ അലവി ഹാജിയുടെ മുറിയിലെത്തി അദ്ദേഹത്തിന് രാത്രി കഴിക്കാനുള്ള മരുന്നുകൾ എടുത്തു നൽകുകയായിരുന്നു.
മരുന്ന് കയ്യിൽ കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ ചോദിച്ചു, “ഉപ്പാ… ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിന് ശേഷം ഞാൻ എടുത്തു വെച്ചിരുന്ന ആ മരുന്നുകളൊക്കെ കഴിച്ചിരുന്നില്ലേ?”
“ആ മോളേ…
