രുദ്രപ്രതാപം 2 [Jhon Clinton] 102

 

സമയം 7 മണി..

 

ഞാൻ വണ്ടി നിർത്തി.വീടിന് അകത്തോട്ട് കേറി.കേറി അപ്പൊ തന്നെ അവിടെ അപ്പു ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു എന്നെ കണ്ടതും അവൾ മുഖം കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ കാണിച്ചു.ഇവൾക്ക് എന്താ വയ്യേ.ഞാൻ അത് ചിന്തിച്ചു തീരുമ്പോഴേക്കും വിളി വന്നു.

 

“ടാ….”

 

ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും.അമ്മ ആണ്.

പുള്ളിക്കാരിയുടെ മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം അത്ര നല്ല സുഖത്തിൽ അല്ല എന്ന്.

 

“നീ ഇത്ര നേരം എവിടേ ആയിരുന്നു.”

 

“ഞാൻ അഖിലിൻ്റെ കൂടെ പുറത്ത് പോയതാ…”

 

“ഇത്ര നേരമോ”

 

“അത് അവന് വിശക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ ഞങ്ങൾ ഫുഡ് കഴിക്കാൻ കയറി”

 

“അപ്പൊ തീറ്റയും കുടിയും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് അപ്പൊ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് പൊന്നെ അവൻ്റെ വീട്ടിൽ പോയി അങ്ങ് പാർക്കായിരുന്നില്ലേ” അതും പറഞ്ഞു അമ്മ കുറച്ച് ദേഷ്യത്തോടെ അകത്തേക്കു പോയി.

 

ഇവിടെ എന്താ ഇത്ര പ്രശ്നം.ഞാൻ പണ്ട് ഇതിനും വഴുകി വന്നിട്ടുള്ളതാണല്ലോ.അപ്പോഴൊന്നും ഇല്ലാത്ത ദേഷ്യവും, ഡയലോഗും.

 

ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് അപ്പു വിനെ നോക്കി.

 

“എന്താ ഇവിടെ ശരിക്കും പ്രശ്നം”ഞാൻ അതും ചോദിച്ച് അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു.

 

“എടാ നീ ഇത്ര പൊട്ടനാണോ”

 

“ഹേ…അതെന്താ”

 

“നിന്നെ ഒരുപാട് കാലം കഴിഞ്ഞിട്ട ഞങ്ങൾ കാണുന്നേ.നീ പോയേ പിന്നെ ഇവിടെ ആരും അങ്ങനെ വലിയ സുഖത്തിൽ ഒന്നും അല്ല.” അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ചെറിയ സങ്കടം ഉള്ളതായി എനിക്ക് തോന്നി.

 

“അമ്മയ്ക്ക് ആയിരുന്നു ഏറ്റവും സങ്കടം.അമ്മേടെ ഫേവറേറ്റ് ആയിരുന്നല്ലോ.നീ ഇവിടുന്ന് പോയി കഴിഞ്ഞ് മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന കളിയും ചിരിയും ഒന്നും ഞങ്ങൾ ആരും അമ്മയിൽ നിന്ന് കണ്ടിട്ടില്ല.ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സമാധാനം നിൻ്റെ ഫോൺ വിളി മാത്രം ആയിരുന്നു.ഇപ്പൊ കുറച്ച് മാസമായി അതും ഇല്ലല്ലോ.നീ തിരിച്ചു വരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ എല്ലാവർക്കും ഒരു സന്തോഷവും സമാധാനവും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ നീ വന്നിട്ട് ഞങ്ങളോടൊക്കെ ഒന്നു മര്യത്താക്ക് മിണ്ടിയോ?.അതൊക്കെ കൊണ്ട അമ്മക്ക് ഇത്ര ദേഷ്യം”