Chapter Title : 21ലെ പ്രണയം 3 [Daemon]

നിന്നു .

"ചേച്ചീ...... ചേച്ചീ...... ചേച്ചീ..... എഴുന്നേൽക്ക് " ഞാൻ അവളെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

മായ പതിയെ കണ്ണു തുറന്നു . മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ആ മുഖത്തുണ്ടായ അമ്പറപ്പ് ഞാനറിങ്ങു .ഞാൻ ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന പെണ്ണ്, എന്നെക്കണ്ട് ഭയക്കുന്നത് എന്നിൽ ഒരു നീറ്റലുണ്ടാക്കി.

മായ : ഹേ ..... നീയോ..... നീയെന്തിനാ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നേ. ഇറങ്ങടാ ഇവിടുന്ന്. ഇറങ്ങാൻ . (മായ ചെറുതായ് ആക്രോഷിച്ചു)

ഞാൻ: ചേച്ചീ പ്ലീസ് .... എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാനുപദ്രവിക്കാൻ വന്നതല്ല. ഞാൻ മരുന്നു കൊണ്ടുവന്നതാ...

മായ : ഞാൻ നിന്നോട് മരുന്ന് വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടോ? നീ കാരണമാണ് ഞാൻ ഈ അവസ്ഥയിൽ കഴിയുന്നത്. എന്നിട്ടും നിനക്ക് മതിയായില്ലെ ....

ഞാൻ : ചേച്ചിയെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ വന്നതല്ല ഞാൻ . സുഖമില്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ , മരുന്ന് വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതാ....ഞാനാണ് ഇതിന് കാരണക്കാരൻ എന്ന കുറ്റബോധം തോന്നിയത് കൊണ്ട് ,വന്ന് കാണാണ്ടിരിക്കാൻ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല.

മായ: ഹും ...... അവന്റെ ഒരു കുറ്റബോധം .... നീ കൂടുതൽ നല്ല പിള്ള ചമയേണ്ട . ഞാനിതുവരെ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അത് നിന്നോട് ഇഷ്ടം തോന്നിയിട്ടാണ് എന്നൊന്നും ഉള്ള ചിന്തയും വേണ്ട. ഇത് ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ എനിക്കുണ്ടാവുന്ന നാണക്കേട് ഓർത്തിട്ടാ .... ഇറങ്ങി പോടാ ഇവിടുന്ന് . എനിക്ക് നിന്നെ കാണുന്നതു പോലും അറപ്പാണ്.

ഇത്രയും കേട്ടപ്പോഴേക്കും ഞാൻ പകുതി മരിച്ച അവസ്ഥയിലായി. കരയില്ല എന്ന് ശപദം ചെയ്ത് വന്ന ഞാൻ കണ്ണീരിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുവായിരുന്നു. എന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആകെപ്പാടെ ഒരു മരവിപ്പ്. മായയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ഉരുകുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അവസാന അടവെന്നോണം, അവളുടെ കാലിനരികിലെത്തി, തറയിൽ മുട്ടുകുത്തി ഞാൻ നിന്നു . പുതപ്പിനാൽ മൂടപ്പെട്ട മായയുടെ കാലിൽ പിടിക്കാൻ തുനിഞ്ഞതും, "നീ എന്നെ തൊട്ടു പോകരുത് " എന്ന് മായ പിന്നേയും ദേഷ്യപ്പെട്ടു. ഞാനത് ചെവി കൊണ്ടില്ല. ഞാൻ ആ കാലുകളിൽ പിടുത്തമിട്ടു കൊണ്ട് , എന്നെ തന്നെ സമർപ്പിക്കുന്നത് പോലെ തല ചേർത്ത് വെച്ച് ഞാൻ അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞു.

" എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. പൊറുക്കാനാകാത്ത തെറ്റാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്. ഞാനിനി ഇത് ആവർത്തിക്കില്ല. എനിക്ക് ചേച്ചി മാപ്പ് തരണം. ഇനിയും ചേച്ചി എന്നേട് ക്ഷമിക്കാതിരുന്നാൽ, ഞാൻ ......... ഞാൻ ചത്തുകളയും . ഉറപ്പാ ..... എനിക്ക് ഈ തെറ്റിന് പരിഹാരം