Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 2 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

അധികനേരം നീണ്ടു നിന്നില്ല

കർകിടകത്തിലെ ആകാശത്തു മഴമേഘങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് വന്നു മൂടും പോലെ എവിടെ നിന്നോ കുറ്റബോധത്തിന്റെയും നൈരാശ്യത്തിന്റെയും ശൂന്യതയുടെയും ഒരു നിഴൽ എന്നെ വന്നു മൂടി

ആ കരിനിഴൽ എന്റെ മനസ്സിൽ മാത്രമല്ല ശരീരത്തിന് ചുറ്റും വലയം ചെയുന്നത് പോലെയൊരു തോന്നൽ

ഒരു ദുരാത്മാവിനെ പോലെ അതെന്നെ ആകരണം ചെയുന്നു

എനിക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത ഈർഷ്യ അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി

“ഛെ

ഞാൻ ഇതെന്താണ് കാണിച്ചത്

എന്താണിപ്പോ വരേയ്ക്കും എന്റെ മനസ്സിൽ കൂടെ പോയ്കൊണ്ടിരുന്നത്

സ്വന്തം ചേച്ചി, അതും പൊന്നുപോലെ തന്നെ കുഞ്ഞുനാളിലെ മുതൽക്കേ താലോലിച്ചു കൊണ്ടുനടന്ന എന്റെ ചേച്ചി

ആ ചേച്ചിയെ പറ്റിയാണ് ഞാനിത്രയും നേരം കമ്പി കഥയിലെ നായകന്മാരുടെ രീതിയിൽ ചിന്തിച്ചത്

”

എനിക്കാകെ വല്ലാതെ തോന്നി

കയ്യിൽ പറ്റിയ ശുക്ലം മുണ്ടിൽ തുടച്ചു ഞാൻ കട്ടിലിൽ ചെറുതായി എഴുനേറ്റിരുന്നു

കാലുകൾ ഇപ്പോളും കമ്പിളിയുടെ ഉള്ളിലെ ഇളംചൂട് ആസ്വദിക്കുകയാണ്

വേണ്ട, ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനൊക്കെ ചിന്തിച്ചത് തന്നെ തെറ്റ്

ഇനിയൊരിക്കലും മനസ്സിനെ അനുവദിച്ചുകൂടാ ഈ പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ

ഞാൻ അതോർത്തു കൊണ്ട് ജനാലയ്ക്കലേക്ക് നോക്കി

പുറത്തു മഴ കനക്കുകയാണ്

കോവിലകത്തിന്റെ ഓടിട്ട മേല്കൂടരയില്‍ തുമ്പിക്കൈ വണ്ണത്തില്‍ പതിച്ച മഴത്തുള്ളികള്‍ ഒത്തുകൂടി ചാലുകളിലൂടെ ഒഴുകി ജലനൂലുകലായി താഴേ മുറ്റത്തെക്ക് പതിച്ചു

കാറ്റത്ത്‌ ഒരു ജനാലപ്പാളി വീശിയാടി ജന്നാല കട്ടളയില്‍ തല്ലുന്നു

കൊളുത്ത് പറിഞ്ഞു പോയി എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ട്

കമ്പിളി തെറുത്തു കൂട്ടി കാലിന്റെ ഭാഗത്തേയ്കു വെച്ചിട്ട ഞാന്‍ കട്ടിലില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി ജന്നാലയ്കു അടുത്തേക്ക് പതിയെ നീങ്ങി

ജന്നാലയ്കു അടുത്തേക്ക് എതുംതോറും തണുപ്പ് അരിച്ചരിച് കയറുന്നുണ്ട്

തുറന്നു