Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 3 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

ആതിഥ്യം ഒരുക്കിയതിനു സമ്മാനമായി അയാൾ കൊടുത്ത കാപ്പി വിത്തുകൾ നട്ട് നനച്ചു വളർത്തിയതോടെ കാപ്പി കൃഷിയിൽ അവർ ഒരു ചരിത്രം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ സഹായത്തോടെ തന്നെ കയ്യേറിയ പല പല ഭൂമികളിലായി അവരുടെ കാപ്പി തോട്ടങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടിയതോടെ വരുമാനവും വർധിച്ചു.

കൊച്ചിയിൽ നിന്നും കോഴിക്കോട് നിന്നുമുള്ള ധാരാളം ആളുകളുമായി കച്ചവടത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട് അവര് പത്തായം നിറച്ചു. എങ്കിലും ദുർവിധി അവരെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞില്ല. കൊച്ചിയിൽ നിന്നും ഒരിക്കൽ കാപ്പിക്കുരു വാങ്ങാൻ എത്തിയ ഒരു കച്ചവടക്കാരനോട് അന്നത്തെ കാരണവർ ആയിരുന്ന വാരിജാക്ഷൻ നമ്പി തറവാടിന്റെ പോയിപോയ കാലത്തിന്റെ ഏടുകൾ പങ്കു വെക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ നെടുവീർപ്പിട്ട് കൊണ്ട് പറഞ്ഞ ഒരു വരി തിരിഞ്ഞു കൊത്തി.

“എല്ലാം കൈവിട്ട് പോകുന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തേണ്ടത് ആയിരുന്നു. ഒരു പരദേശിയുടെ കാരുണ്യം കൊണ്ട് കിട്ടിയ കുറച്ചു കാപ്പി തൈകൾ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് കുടുംബം വെളുത്തു പോകുമായിരുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞു നാക്ക് വായിലേക്ക് ഇട്ടതും കച്ചവടക്കാരൻ തിരിച്ചു മുന വെച്ചൊരു ‘കൊട്ട് കൊട്ടി’:

“കുടുംബം വെളുത്തില്ലെങ്കിലും പരദേശി കുടുംബത്തിൽ ഉള്ള പിള്ളേരെ എല്ലാം വെളുപ്പിച്ചു തന്നില്ലേ. അതിൽപരം എന്ത് വേണം!”

അത് കേട്ടതും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അത്രയും പുറംപണിക്കാരും മറ്റു കച്ചവടക്കാരും എല്ലാം അടക്കിച്ചിരിച്ചു. കാപ്പിക്കുരു കച്ചവടത്തിലൂടെ അഞ്ചാലുമൂട്ടിൽ നമ്പിമാർ പേരെടുത്തപ്പോൾ കൂടെ പ്രചരിച്ച ഒരു അങ്ങാടിപ്പാട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. വെള്ളക്കാരൻ സാഹിബിനു ആതിഥ്യം കൊടുത്തപ്പോൾ അന്തിക്കൂട്ടിനു അന്നത്തെ അകത്തമ്മ ആയിരുന്ന അംബിക മൂത്തകത്തമ്മയെയും കൂടെ വേണമെന്നായി.

അംബികയുടെ ‘രതിസുഖ സാരെ കേട്ട്’ പുളകിതനായ സായിപ്പ് തന്റെ ഓർമയ്ക്ക് സമ്മാനിച്ചതാണ് കാപ്പി വിത്തുകൾ