Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 5 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

ആശ്വാസം ആയേക്കും എന്ന് അദ്ദേഹം കണക്കു കൂട്ടി. ആയിഷയുടെ മുഴുവൻ കഥയും കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിനെ മൂടിയിരുന്ന ആ കാർമേഘം പറന്നകന്നു. അവന്റെ മനസ്സിൽ പൂത്തിരികൾ കത്തി. ഇനിയൊരു തടസ്സം ഉണ്ടെങ്കിൽ അവളുടെ യഥാർത്ഥ മാതാപിതാക്കളുടെ സമ്മതം മാത്രമേ ഉള്ളു. ഉപ്പുപ്പയോട് പറഞ്ഞാൽ ഒരിക്കലും തന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് എതിര് നിൽക്കില്ല. അവനു തുള്ളിച്ചാടാൻ തോന്നിയെങ്കിലും ആവേശം പുറത്തു കാട്ടാതെ അവൻ ഒന്നുമറിയാത്ത ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ നിലകൊണ്ടു. ആയിഷയെ വീട് വരെ കൊണ്ടാക്കാൻ മുനീറിന് നിർദ്ദേശം നൽകിയിട്ടു മൂസ സാഹിബിനോടൊപ്പം ‘മധുസേവ’ തുടർന്നു.

രോഗി ഇച്ഛിച്ചതും വൈദ്യൻ കല്പിച്ചതും പാല് എന്നുള്ള കണക്കെ മുനീറും ആയിഷയും ഇറങ്ങി. അവൻ ചൂട്ടും തെളിച്ചു അവൾക്കു വഴികാട്ടി ആയി നടക്കുന്ന ആ കാഴ്ച റംലത്തു അൽപനേരം നോക്കി നിന്നു കൊണ്ട് നല്ല ജോഡി എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ നടന്നു നീങ്ങിയ ആയിഷയ്ക്കും മുനീറിനും പിരിമുറുക്കത്തിന്റ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു. അല്പം മുമ്പ് വരെ സ്വകാര്യമായി ഒന്ന് കാണാൻ കാത്തിരുന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ അടുത്ത് കിട്ടിയപ്പോൾ രണ്ടാൾക്കും ശ്വാസം മുട്ടൽ പോലെ. വായിൽ വാക്കുകൾ വരുന്നില്ല. ആരാദ്യം എന്ത് പറഞ്ഞു തുടങ്ങും, പറഞ്ഞാൽ കുഴപ്പമാകുമോ എന്നിങ്ങനെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ ഉയർന്നു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുക്കം വഴി പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ പോലും സ്വന്തം മനസ്സ് മടിക്കുന്നു എന്ന ഘട്ടം എത്തിയപ്പോൾ ആയിഷ തന്നെ മൗനം ഭംജിച്ചു ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു: “കുറച്ചുകൂടെ നേരത്തെ ഇറങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു”

“നേരത്തെ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ഇങ്ങനെ ഒന്നിച്ചു നടക്കാൻ ഒരു അവസരം ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നല്ലോ” എന്ന് മുനീർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പിന്നീടുള്ള ഒരു