Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 5 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

പതിനഞ്ച് മിനിറ്റോളം അവരുടെ സംസാരവും ചിരികളും ആ നാട്ടുവഴിയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. കൊച്ചുവർത്തമാനങ്ങളും ഇടയ്ക്ക് പൊടിയ്ക് കിന്നാരവും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവർ നടന്നു നീങ്ങി. ഒടുവിൽ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കയറുന്ന വളപ്പിന്റെ മുൻപിലെത്തിയപ്പോൾ രണ്ടാൾക്കും പിരിയാൻ വയ്യ എന്ന അവസ്ഥ ആയിരുന്നു. ആ ഒരു ചെറിയ ഇടവേള കൊണ്ട് തന്നെ അവർ വല്ലാതെ അടുത്തിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം എപ്പോളാണ് തിരികെ പോവുക എന്ന് അവനോട് അവൾ ആരാഞ്ഞു. എല്ലാം ഉപ്പുപ്പാ തീരുമാനിക്കും പോലെയാണെന്നു അവൻ മറുപടി കൊടുത്തു. വ്യസനത്തോടെ തിരിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചുകൊണ്ടു അല്പം കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു: “നിനക്ക്.. നിനക്ക്.. ഞാനിവിടെ ഇനിയും നിൽക്കണം എന്നാണെങ്കിൽ.. ഞാൻ നിൽകാം. എനിക്കെന്തോ അത്രയ്ക്കു ഇഷ്ടം തോന്നുന്നു നിന്നോട്!”

അവളുടെ മുഖം പൂത്തുലഞ്ഞു. അവന്റെ വായിൽ നിന്നും കേൾക്കാൻ അവൾ മോഹിച്ച വാക്കുകൾ. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷം തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളാണ് അവയെന്നു അവൾക്കു തോന്നിപ്പോയി. കൗമാരത്തിന്റെയും യൗവനത്തിന്റെയും ഇടനാഴി ആയ പത്തൊൻപതാം വയസ്സിൽ അവൾ അങ്ങനെ ഒരു സ്വപ്നലോകത്തേക്ക് വഴുതി വീണതിൽ തെല്ലു അത്ഭുതം ഇല്ലതാനും. അവൾ കൈ വിടുവിക്കാതെ തന്നെ അവനിലേക്ക് ചേർന്നു നിന്നു. അവരുടെ ഉച്വാസവായുക്കൾ പരസ്പരം ഇഴചേർന്നു. ആ ഇരുട്ടിൽ അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ നൈമിഷിക നേരത്തേക്ക് ഒന്ന് പരസ്പരം കൂട്ടിമുട്ടി. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഷോക്കടിച്ചത് പോലെ രണ്ടാളും അകന്നു മാറി. മുനീറിന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കാമം പ്രണയത്തിനും ആയിഷയുടെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രണയം കാമത്തിനും വഴിമാറി.

“നാളെ പോകരുത്. എനിക്ക് ഇനിയും