Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 5 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

കുഞ്ഞുമൂസ ഏറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം എത്തിച്ചേർന്നു. മൂസയുടെ ഒപ്പം കൂട്ടാളി ആയി ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കല്ലായി ഭാഗത്തു ഒരു നായർ പെണ്ണിന് കലശലായ പെറ്റുനോവ് വന്നു പെണ്ണ് മരിച്ചു പോകുമെന്ന് സകലരും വിലയിരുത്തി. കുഞ്ഞിനെ എങ്കിലും രക്ഷപ്പെടുത്തണം എന്ന് അതിയായ ആഗ്രഹം ആ പെണ്ണിന്റെ തള്ളയ്ക്കു ഉണ്ടായിരുന്നു. മകളെ വഴി പിഴപിച്ച ആരോ സമ്മാനിച്ച ഗർഭം ആയിരുന്നിട്ട് കൂടി ആ പാവത്തിന് യാതൊരു വിദ്വേഷമോ വെറുപ്പോ മകളുടെ വയറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കുഞ്ഞിനോട് തോന്നിയില്ല. സകല വൈദ്യന്മാരും മാന്ത്രീകരും കൈവിട്ടപ്പോൾ ആരോ പറഞ്ഞു അറിഞ്ഞതാണ് കുഞ്ഞുമൂസ എന്ന ഈശ്വരാധീനം ഉള്ള വൈദ്യനെ പറ്റി. കല്ലായിയിൽ ബന്ധുവീട്ടിൽ കല്യാണം കൂടാൻ എത്തിയ അദ്ദേഹത്തിനെ ആളയച്ചു വരുത്തി എങ്ങനെ എങ്കിലും രക്ഷിക്കണം എന്ന് കേണപേക്ഷിച്ചു.

“പടച്ചവന്റെ തീരുമാനം, അതു മാറ്റാൻ നമുക്കാവില്ല. ജനിക്കാൻ ആണ് വിധി എങ്കിലു ജനിക്കും. മയ്യത്ത് ആവാൻ ആണെങ്കിൽ അങ്ങനെയും.” എന്ന് പറഞ്ഞു അല്പം വെള്ളം എടുത്ത് ഓതി വേദനയ്ക്കുള്ള ഒരല്പം മരുന്ന് നൽകി മൂസ ഉമ്മറക്കോലായിൽ ഇരുന്നു. അൽപനേരം കഴിഞ്ഞു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം സർവേശ്വരന് നന്ദി പറഞ്ഞു. ആ കരച്ചിലിനെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ ഒരു നിലവിളി കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഒട്ടും അത്ഭുതം തോന്നിയില്ല. അതു സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുഞ്ഞിനെ ബാക്കിയാക്കി പെണ്ണ് പോയി ; തള്ള നെഞ്ചത്തടിച്ചു കരച്ചിലും ആരംഭിച്ചു…

നെഞ്ചു പൊട്ടി കരയുന്ന ആ വൃദ്ധയെ അദ്ദേഹം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. എല്ലാം ഈശ്വര നിശ്ചയം എന്നോർത്തു സമാധാനിക്കുവാൻ ഉപദേശിച്ചു. കൂട്ടത്തിൽ ഒരു അഭിപ്രായവും മുന്നോട്ട് വെച്ചു.

“ഇവനെ.. ഇവനെ നമ്മൾ കൊണ്ട്