Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 5 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

പോയപ്പോൾ, അന്നും തുണയായി അവനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഈ ഒരു പോക്ക്, അത് എന്നെന്നേക്കുമായി അവന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു പോക്കായിരുന്നു.

തന്റെ പഴയ ചങ്ങാതിയെ കണ്ട സന്തോഷത്തിന്റെ തിരതള്ളൽ മെയ്തീൻ സാഹിബിന്റെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. ഇറയത്തേക്ക് ഓടി വന്ന് ആശ്ലേഷിച്ചു ഉള്ളിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് പോയി. മുനീർ അവരെ അനുഗമിച്ചു. ഉള്ളിലെത്തിയപ്പോൾ റംലത്തു ഓടി വന്നു സലാം ചൊല്ലി. പൂർണചന്ദ്രനെ പോലെ കാന്തിയുള്ള മുഖത്തിനെ വലയം ചെയുന്ന ഒരു ചുവന്ന തട്ടമിട്ട് ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ആയിഷയും കടന്നു വന്നു. മൂസയുടെ ചെറുമകൻ ആണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു ആയിഷ മുനീറിനോടും മെയ്തീൻ സാഹിബിന്റെ മകളാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു മുനീർ ആയിഷയോടും പരസ്പരം സലാം ചൊല്ലി. പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ പൂർവജന്മബന്ധം പോലെ എന്തോ ഒന്ന് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ തമ്മിൽ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. റംലത്തുമ്മ മടിയിൽ ഇരുത്തി പണ്ട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുള്ള അറബി കഥയിലെ നായകനെ പോലെയാണ് മുനീറിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആയിഷക്ക് തോന്നിയത്. ചന്ദനത്തിൽ റോസപ്പൂവ് ചേർത്ത് അരച്ചത് പോലെയുള്ള അവന്റെ നിറവും ചുരുണ്ട ചെമ്പൻ മുടിയും തിളങ്ങുന്ന കറുത്ത കണ്ണുകളും ആഴമുള്ള പുരുഷത്വം നിറഞ്ഞ ശബ്ദവും നല്ല ഉയരമുള്ള ഉറച്ച ശരീരവും കണ്ടപ്പോൾ അന്ന് വരെ തോന്നിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കോരി തരിപ്പ് അവൾക്കു അടിവയറ്റിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരു മിന്നൽപിണർ പോലെ അവളുടെ തുടയിടുക്കിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന കന്ത് ഒന്ന് തുടിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി…

നാണം തോന്നിയ അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക്‌ നടന്നു. അതു നോക്കി നിന്ന മുനീറിന് അവളുടെ പിന്നിലെ ബത്തക്ക പോലെയുള്ള മുഴുത്ത ചന്തികൾ കുലുങ്ങുന്നത് ശ്രെദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ നെയ്കുണ്ടി അവനെ