Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 5 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

മാടി വിളിക്കുന്നത് പോലെ അവനു തോന്നി. അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ അവൻ വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വെള്ളാരംകല്ല് പോലെ വെളുത്തു മിനുസമാർന്ന അവളുടെ മുഖത്ത് മാതളത്തിന്റെ നിറമുള്ള ചോരചുവപ്പ് അല്പം കൂടെ തെളിഞ്ഞു കണ്ടപ്പോൾതന്നെ അവനു ബോധ്യമായിരുന്നു അവളോട് അവനു തോന്നിയ ആ പറഞ്ഞു അറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത വികാരം അവൾക്കും അവനോട് തോന്നിയെന്നു. വില്ല് പോലെ വളഞ്ഞ മേൽചുണ്ടും തടിച്ചു മലർന്ന കീഴ്ച്ചുണ്ടും നിരയൊത്ത പളുങ്ക് പോലെയുള്ള പല്ലുകളെ മറയ്ക്കുന്നു. നീണ്ടു ഉയർന്നു വളഞ്ഞ വലിപ്പമുള്ള മൂക്കും തേനിന്റെ നിറമുള്ള സുറുമയിട്ട മിഴികളും നെറ്റിയിലെ കുറുനിരയും നേർത്ത പച്ച ഞരമ്പുകൾ തെളിഞ്ഞ ഇളം കഴുത്തും എല്ലാം ചേർന്ന അവളെ മനസ്സിൽ ഹൂറി എന്നല്ലാതെ മറ്റൊന്നും വിളിക്കാൻ അവനു തോന്നിയില്ല. ഉപ്പുപ്പാ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ഭൂതത്താന്റെ കഥയിലെ അപ്സര സൗന്ദര്യമുള്ള ഹൂറി. കമ്പിളി നാരങ്ങകൾ പോലെ ഉടുപ്പ് പൊട്ടിച്ചു പുറത്തേക്ക് ചാടാൻ വേണ്ടി നെഞ്ചു നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തുടുത്ത മുലകൾ ഉള്ളൊരു ഹൂറി. പിന്നാക്കം തിരിഞ്ഞു നടന്ന അവളുടെ കുണ്ടിയുടെ ചന്തം കൂടെ കണ്ടപ്പോൾ സൗന്ദര്യരാധന കാമത്തിന് വഴിമാറി. അവന്റെ കാലിന്നിടയിൽ കിടന്ന ഇളംകുണ്ണയ്ക്ക് ഒരു പിടച്ചിലുണ്ടായി. അവളെ ഒരു നോക്ക് ഒന്നും കൂടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൻ മനസ്സാലെ കൊതിച്ചു. അതെ, അതു തന്നെയാണ് ആയിഷയുടെ പ്രത്യേകത… ഒന്ന് കണ്ടു പോയാൽ മനസ്സിൽ മോഹം കൂട് കൂട്ടും. ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടും. ഒരിക്കൽ കൂടി ഒരു നോക്ക് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഓർത്തു നെഞ്ച് വിങ്ങും. പക്ഷേ കാണാൻ കിട്ടില്ല. അവൾ അതിനു ആർക്കും ഒരു അവസരം