Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 5 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

കൊടുത്തിരുന്നില്ല. സാഹിബും അങ്ങേയറ്റം ശ്രെദ്ധിച്ചിരുന്നു അവളെ ആരും കണ്ണ് കൊണ്ട് പോലും കൊത്തിപ്പറിക്കാതിരിക്കാൻ. ഒരുപക്ഷെ അവളുടെ സ്വന്തം അച്ഛൻ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ശ്രെദ്ധിച്ചതിലും അപ്പുറം. ഏതൊരു ആണിലും അവൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന പ്രഭാവവും സ്വാധീനവും മുനീറിലും അവളുണ്ടാക്കി. പക്ഷേ ഇത്തവണ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സും ചഞ്ചലപ്പെട്ടിരുന്നു. മുനീറിന്റെ കരവലയത്തിനുള്ളിൽ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ ഒതുങ്ങാൻ അവൾ പോലുമറിയാതെ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു പോയി. അടുക്കളയിൽ നിന്നപ്പോൾ റംലത്തുമ്മ ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങളോ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളോ ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ അവൾക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ഏതോ മായിക ലോകത്തേയ്ക് ഉള്ള പ്രയാണം ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചിറകുള്ള വെള്ള കുതിരയുടെ പുറത്ത് കയറി മുനീറിന്റെ മണവാട്ടി ആയി ആകാശത്തു കൂടെ പറന്നു പറന്നു ഏതോ ഒരു മരുഭൂമിയിലെ മരുപ്പച്ചയിൽ ചെന്ന് വിരിവെച്ചു, അവനു വീഞ്ഞും ഇറച്ചിയും വിളമ്പി കൊടുത്ത് സന്തോഷിപ്പിച്, അവനോടൊപ്പം അന്തിയുറങ്ങുന്നതും സ്വപ്നം കണ്ട് അവളങ്ങനെ ‘മിഴുങ്ങസ്യ’ എന്ന മട്ടിൽ നിന്നു.

“ഈ പെണ്ണിന് ഇതെന്താണപ്പാ ജിന്ന് കേറിയാ! പെണ്ണേ അത്താഴത്തിനു നല്ല പോലെ വെച്ചുണ്ടാക്കണം സൽക്കാരം കാണും. നീ നമ്മളെ ഒന്ന് സഹായിക്കു. ഒറ്റയ്ക്ക് കൂട്ടിയാൽ കൂടില്ല”

ഉമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൾക് തോന്നിയത് വെച്ചുണ്ടാക്കാൻ പോകുന്നത് മുനീറിന് വേണ്ടിയാണല്ലോ, അപ്പോൾ സസന്തോഷം ചെയ്യാമല്ലോ എന്നായിരുന്നു. അമാന്തിക്കാതെ അവൾ ഉമ്മയുടെ കൂടെ കോഴി പൊരിക്കാനും ആട്ടിറച്ചി വേവിക്കാനും ഒക്കെ ഉത്സാഹത്തോടെ സഹായിച്ചു. എങ്കിലും ആ ജോലിക്കിടയിൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭയം കടന്നു കൂടി. എത്രയായാലും താനൊരു അന്യജാതിക്കാരി ആണ്. എത്ര ചെല്ലപ്പർ ചൊല്ലി വിളിച്ചാലും സിതാര എന്ന താര ഒരിക്കലും