Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 2 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

സ്വയം അലക്കി ഇടും

അടിവസ്ത്രം എന്ന് പറയാൻ കാര്യമായിട്ട് ഒന്നുമില്ല

കോളേജിൽ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയത്താണ് പിന്നെയും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ‘അടിയിൽ’ ഇട്ടിരുന്നത്

ഈയടുത്ത കാലത്തെങ്ങും ചേച്ചിയുടെ ഒരു ബ്രായോ പാന്റ്റിയോ ഉണക്കാൻ ഇട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല

പട്ടുകോണാൻ മൂന്നാലെണ്ണം ഉണങ്ങാൻ കിടക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട് ചുവപ്പും മഞ്ഞയുമൊക്കെ

കോണാനുടുത്ത പരുവത്തിൽ ചേച്ചിയെ ഓർത്തപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് വീണ്ടും കുണ്ണ തല പൊക്കാൻ തുടങ്ങി

ചിന്തകൾക്ക് ഞാൻ കടിഞ്ഞാണിട്ടു

“പാടില്ല

ഇന്നലെ ഇതിൽ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തതാണ്

ഇനി അത്തരം ചിന്തകൾ വരാൻ പാടില്ല

പണ്ട് അച്ഛനെ പുച്ഛിച്ചു നിറുത്തി വെച്ച നരസിംഹ ഉപാസന വീണ്ടും ആരംഭിക്കണം

മനസിനെ പിടിച്ച് നിർത്താൻ അതിനോളം ശക്തി വേറൊന്നിനും ഇല്ല എന്നാണ് ശാസ്ത്രം

അച്ഛൻ പറയുന്നത് മുഴുവനും അന്ധവിശ്വാസം ആയി തള്ളി കളഞ്ഞത് എന്റെ തെറ്റ്

ശാസ്ത്രത്തിനു ഇനിയും വിശദീകരിക്കാനാവാത്ത പലതുമുണ്ട്

അല്ലെങ്കിൽ ഇന്നലെ രാത്രി സംഭവിച്ചതൊക്കെ എന്ത്!” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ചുരികയുമെടുത്തു ഞാൻ മീനപ്പുരയിൽ നിന്നുമിറങ്ങി കുളപ്പുര വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അതാ നക്ഷത്രം പോലെ ചേച്ചി മുൻപിൽ നില്കുന്നു

ഓർക്കപ്പുറത്തു വാതിൽക്കൽ പെട്ടന്ന് ഒരു രൂപം കണ്ടപ്പോൾ ചേച്ചിയാണല്ലോ എന്ന് ഓർക്കും മുൻപേ ഒരു നടുക്കമാണ് ആദ്യം ഉള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞത്

തലേന്ന് അർധരാത്രിക്ക് ഉണ്ടായതൊക്കെ കൂടെ എന്റെ ഹൃദയത്തെ കലക്കി മറിച്ചിരുന്നു

പക്ഷെ അതിലേറെ പേടിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു ചേച്ചിയുടെ നോട്ടം

ചേച്ചി മാറാതെ എനിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ പറ്റില്ല

തുറിച്ചു നോക്കികൊണ്ട് നില്കുന്നത് അല്ലാതെ ഒന്നും ഒട്ടു പറയുന്നതുമില്ല

ഞാൻ നിലത്തേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് കടക്കാനുള്ള ഭാവത്തിൽ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു

ചേച്ചിയുടെ കൈ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വന്നു എന്നെ തടുത്തു നിറുത്തി

മുഖമുയർത്തിയ എന്നെ വരവേറ്റത് ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു

“നിന്റെ പൂണൂൽ എവിടെടാ?”

ശെരിയാണ്

എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോൾ പൂണുനൂൽ ഇല്ല

സൃഷ്ടി സ്ഥിതി സംഹാരത്തിന്റെ പ്രതിബിംബമായി ശരീരത്തിന് കുറുകെ ഇന്നലെ രാത്രി വരെ ഞാൻ അണിഞ്ഞിരുന്ന ആ പരിശുദ്ധിയുടെ അടയാളം

ഉപനയനത്തിന് എന്നോടൊപ്പം കൂടിയ സന്തതസഹചാരി

അതെവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു

ഉത്തരം കിട്ടാതെ ഞാൻ കുഴങ്ങി

“അ

അറിഞ്ഞുകൂടാ

ഇന്നലെ വരെയും ഉണ്ടായിരുന്നു “ ഞാൻ