Chapter Title : ആദിത്യഹൃദയം 6 [അഖിൽ]

മരത്തിൽ വീണിരുന്ന കത്തികൊണ്ടുള്ള വെട്ടിൻ്റെ ഭാഗം വിഷ്ണുവിൻ്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു… ഇതെല്ലാം വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് കാർലോസും അഭിയും കൂട്ടാളികളും വിഷ്ണുവിൻ്റെ പിന്നിൽത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു… വിഷ്ണു പതിയെ എഴുന്നേറ്റു എന്നിട്ട് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ അഭിയോട്… "അഭി..,,, ആമി ഇവിടെ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്…. നീ ഈ കിടക്കുന്ന പാമ്പിനെ കണ്ടോ … ഇത് ഫ്രഷ് കിൽ ആണ്…. എന്നുവെച്ചാൽ ഈ കാണുന്ന പാമ്പിനെ കൊന്നിട്ട് അധിക സമയം ആയിട്ടില്ല… അതുകൊണ്ട് അവർ അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്… " അതുകേട്ടതും എല്ലാവർക്കും സന്തോഷമായി… അഭി എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു… "ഇനി നമുക്ക് സമയം പാഴാക്കാനില്ല… വേഗം തന്നെ ആമിയെ കണ്ടുപിടിക്കണം….

കാർലോസെ… ഗൺ ലോഡ് ചെയ്തു വെച്ചേക്ക്… അവന്മാരെ കിട്ടിയാൽ ചോദ്യം പറച്ചിലൊന്നുമില്ല… തോക്ക് ചൂണ്ടി കാഞ്ചി വലിച്ചെക്കണം… ""അതൊക്കെ കാർലോസ് നോക്കിക്കോളാം… മോനെ… " പെട്ടന്ന് തന്നെ വിഷ്ണു…. "ഇനിയുള്ള ഓരോ ചുവടും ശ്രദ്ധിച്ചു തന്നെ മുൻപോട്ട് പോകണം…. ആമിയെ എത്രയും വേഗം കണ്ടുപിടിക്കണം.. മനസിലായല്ലോ എല്ലാവർക്കും…".. അത് പറഞ്ഞു തീർന്നതും എല്ലാവരും വളരെ സൂക്ഷിച്ചു മുൻപിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി… കുറച്ച് ദൂരം കൂടെ മുൻപിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങിയ ശേഷം…. പെട്ടന്ന് തന്നെ വിഷ്ണു എന്തോ കേട്ടത് പോലെ നിന്നു… അഭിക്കും കാർലോസിനും കൂട്ടാളികൾക്കും വിഷ്ണു എന്തിന്നാണ് നിന്നത് എന്ന് മനസിലായില്ല…. അഭി ചോദിക്കാൻ നോക്കിയതും വിഷ്ണു അവനെ കൈകൊണ്ട് വിലക്കി…. എന്നിട്ട് വിഷ്ണു വേഗം തന്നെ അഭിയെ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തുള്ള മരത്തിൻ്റെ മറവിലേക്ക് നീങ്ങി…. എന്നിട്ട് കാർലോസിനും കൂട്ടാളികൾക്കും മരത്തിൻ്റെ മറയിലേക്ക് മാറുവാൻ കൈകൊണ്ട് നിർദേശവും നൽകി…. എല്ലാവരും വിഷ്ണു പറഞ്ഞത് പോലെ മരത്തിൻ്റെ മറയിലേക്ക് കയറി നിന്നു….. പതിയെ പതിയെ കിളികളുടെ കലപില ശബ്ദം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു….. കുരങ്ങമാരുടെ കരച്ചിലും അവർ മരത്തിലൂടെ ഓടിമറയുന്ന ശബ്ദവും അവിടെ പ്രതിഫലിച്ചു നിന്നു…. കുറച്ച് നിമിഷത്തിനു ശേഷം വിഷ്ണു പതിയെ മരത്തിൻ്റെ മറയിൽ നിന്നും പിൻഭാഗത്തിലേക്ക് പതിയെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ നോക്കി…. പെട്ടന്നാണ് അവർ എല്ലാവരും അത് കേട്ടത്… ഭയാനകമായ ഒരു അലർച്ച…. എല്ലാവരും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പതിയെ അവിടേക്ക് നോക്കി… അവരുടെ പിൻഭാഗത്ത്… ഒരു അസാമാന്യ