Chapter Title : ആരതി 7 [സാത്താൻ]

ആൻ്റണി അലറി കരഞ്ഞു. കരയുവാൻ അവൻ വാ പൊളിച്ച അതെ സമയം തന്നെ അർജുൻ അവൻ്റെ നാവിൽ പ്ലേയർ കൊണ്ട് പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് വലിച്ചു വേദന കൊണ്ടുള്ള അവൻ്റെ മുരൾച്ച ആ വീട്ടിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

അർജുൻ: ഈ പുഴുത്ത നാവുകൊണ്ട് അല്ലേ നീ എല്ലാവരെയും എന്തും വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. ഈ നാവ് കൊണ്ടല്ലേ നീ എൻ്റെ കൂടപ്പിറപ്പിൻെറ മരണത്തെ പോലും അപമാനിച്ചത്. ഇനി ഇത് നിനക്ക് വേണ്ട.

അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അർജുൻ അവൻ്റെ നാവ് ഒന്നുകൂടി പ്ലേയർ കൊണ്ട് വലിച്ച ശേഷം കത്തി അവൻ്റെ വായ്ക്കകത്ത് കയറ്റി പൂർണമായും അവൻ്റെ നാവ് മുറിച്ചറിഞ്ഞൂ. കത്തി വലിച്ച വേകതയിൽ നാവിനോട് ഒപ്പം അവൻ്റെ ഒരു സൈഡിലെ കവിളും രണ്ടായി മുറിഞ്ഞ് തൂങ്ങി. ഇത്രയും ഒക്കെ കണ്ടുനിന്ന ആരതി ശെരിക്കും ഭയപ്പെട്ടു. അവള് അർജുൻ്റെ അടുത്ത് പറഞ്ഞു.

ആരതി: അജു മതി ഇനി ഒന്നും ചെയ്യണ്ട എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു വേണ്ട ഇത്രയും മതി.

അർജുൻ: മിണ്ടാതിരിക്കടി നിനക്ക് എന്താ ഇവനോട് സഹതാപം ആണോ? എൻ്റെ അരുൺ അവൻ്റെ ജീവനും നിൻ്റെ ജീവനും വേണ്ടി ഇവനോഡ് ഒക്കെ കെഞ്ചിയില്ലെ കേട്ടോ ഇവനും ഇവൻ്റെ ചേട്ടനും. നീ നിൻ്റെ മാനത്തിന് വേണ്ടി കരഞ്ഞു പറഞ്ഞില്ലേ കേട്ടോ ഇവർ. ഇല്ലല്ലോ. പിന്നെ എന്തിനാ ആദി നിനക്ക് ഇത്ര സഹതാപം .

ആരതി: അജു അത്......

അർജുൻ: ഞാൻ നിന്നോട് ഉപദേശം ഒന്നും ചോതിച്ചില്ല. അവിടെ ഇരുന്നു ഇതൊക്കെ കാണ് അത് മാത്രം ആണ് നിൻ്റെ ജോലി കേട്ടോ. കെട്ടോടി..?

ആരതി അതിനു മറുപടി