Chapter Title : വാനപ്രസ്ഥം [കത്തനാർ]

ഉണ്ടാക്കി.

പ്രസന്റേഷൻ മാത്രം ബാക്കി.

സത്യത്തിൽ അവർക്കിപ്പോൾ നല്ല ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

ക്ലാസിലെ ഏറ്റവും മികച്ച അവതരണങ്ങളിൽ ഒന്നായിരിക്കും തങ്ങളുടേത് എന്ന് ഇരുവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

പ്രസന്റേഷന്റെ തലേദിവസം.

ലക്ഷ്മി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസത്തിനകം എല്ലാം തീരും.

പിന്നെ അതിന്റെ ടെൻഷനും അവസാനിക്കും.

മുറിയിലേക്ക് കയറി ലാപ്ടോപ്പ് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ് രേവതി അകത്തേക്ക് വന്നത്.

"വീണ്ടും അതേ സാധനമാണോ?"

"പ്രൊജക്റ്റ്."

"രാവിലും അതുതന്നെ. രാത്രിയും അതുതന്നെ."

ലക്ഷ്മി മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

"നിന്റെ അച്ഛൻ വിളിച്ചിരുന്നു."

ലക്ഷ്മി തല ഉയർത്തി.

"ശരിയോ?"

"അതെ."

"എന്നെ അന്വേഷിച്ചോ?"

"ഇല്ല."

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം മാറി.

രേവതി അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

പക്ഷേ നിർത്തിയില്ല.

"അദ്ദേഹത്തിന് കമ്പനി കാര്യങ്ങളാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്."

ലക്ഷ്മി ലാപ്ടോപ്പ് അടച്ചു.

"എനിക്ക് ജോലി ചെയ്യാനുണ്ട്."

"ഞാൻ സംസാരിക്കുകയാണ്."

"എനിക്ക് താൽപര്യമില്ല."

അത് കേട്ടപ്പോൾ രേവതിയുടെ മുഖം കടുത്തു.

"എന്നോട് അങ്ങനെ സംസാരിക്കേണ്ട."

"എന്നാൽ എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടൂ."

വർഷങ്ങളായുള്ള വിരോധം ഒന്നിച്ചുവന്ന് പൊട്ടിത്തെറിച്ചപോലെ.

രണ്ടുപേരും ശബ്ദം ഉയർത്തി.

പഴയ മുറിവുകൾ വീണ്ടും തുറന്നു.

ഒടുവിൽ രേവതി ദേഷ്യത്തോടെ ലാപ്ടോപ്പിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.

"ഇതൊക്കെയാണല്ലോ നിന്റെ ലോകം!"

"തൊടരുത്!"

ലക്ഷ്മി പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ വൈകിയിരുന്നു.

ലാപ്ടോപ്പ് കൈയിൽ നിന്ന് തെറിച്ച് നിലത്തുവീണു.

ഒരു വലിയ ശബ്ദം.

സ്ക്രീൻ മൂന്നു കഷണങ്ങളായി പൊട്ടി.

മുറി നിശബ്ദമായി.

ചില നിമിഷങ്ങൾ ലക്ഷ്മി അനങ്ങിയില്ല.

പിന്നെ പതിയെ ലാപ്ടോപ്പ് എടുത്തു.

ഓൺ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു.

പ്രയോജനമില്ല.

വീണ്ടും.

വീണ്ടും.

ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.

അവളുടെ നെഞ്ച് മുറുകി.

നാളുകളായി ചെയ്ത പ്രൊജക്റ്റ്