Chapter Title : സംശയപർവ്വം [കത്തനാർ]

ചുളിഞ്ഞു.

"എന്ത്?"

"നീ ലക്ഷ്മി കൃഷ്ണയാണ്."

അവൾക്ക് ആ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ആദ്യം മനസ്സിലായില്ല.

പിന്നെ മനസ്സിലായി.

അവൻ പറയുന്നത് അവളുടെ പേരല്ല.

അവളുടെ ലോകമാണ്.

"അജു..."

"ഇല്ല, കേൾക്ക്."

അവന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു.

അതായിരുന്നു കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത്.

"നീയും ഞാനും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്."

"അതിന്?"

"അതിന് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ട്."

"എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല."

അർജുൻ ചിരിച്ചു.

ഒരു ശൂന്യമായ ചിരി.

"നിനക്ക് തോന്നുന്നില്ല. കാരണം നീ ഒരിക്കലും അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല."

ലക്ഷ്മി തലകുലുക്കി.

"എനിക്ക് അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല."

"നിനക്കായിരിക്കാം."

"എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്."

"പക്ഷേ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് പ്രശ്നമാണ്."

അവൾ അസ്വസ്ഥയായി.

"എനിക്ക് സമൂഹത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കണ്ട."

“നീ കേൾക്കണ്ടായിരിക്കും പക്ഷെ ഞാൻ കേൾക്കണം."

"എന്തിന്?"

അവൻ ഉടനെ മറുപടി നൽകി.

"കാരണം ഞാൻ ആ സമൂഹത്തിനകത്താണ് ജീവിക്കുന്നത്."

ചില നിമിഷങ്ങൾ നിശബ്ദത.

മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കാറ്റ് നീങ്ങി.

ദൂരെയെവിടെയോ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

അവർ മാത്രം മറ്റൊരു ലോകത്തിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

"ലച്ചു," അർജുൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നത് സത്യമായിരിക്കാം. പക്ഷേ യഥാർത്ഥ ജീവിതം ഇതുപോലെ അല്ല."

"എന്തുപോലെ?"

"ഇഷ്ടം തോന്നി. പറഞ്ഞു. പിന്നെ എല്ലാം ശരിയായി."

"അപ്പോൾ ശരിയാകില്ലേ?"

"ഇല്ല."

അവന്റെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.

അത് ലക്ഷ്മിയെ വേദനിപ്പിച്ചു.

"എന്തുകൊണ്ട്?"

"കാരണം നമുക്ക് ചുറ്റും ആളുകളുണ്ട്."

"ആളുകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കും."

"അതെ."

"അപ്പോൾ?"

"അവർ തീരുമാനിക്കും."

"ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല."

"നിനക്കാവില്ല."

ലക്ഷ്മിയുടെ കണ്ണുകൾ കഠിനമായി.

"നീ എന്നെ എന്തിനാ ഇത്ര കുറച്ച് കാണുന്നത്?"

അർജുൻ തലകുലുക്കി.

"ഞാൻ നിന്നെ കുറച്ച് കാണുന്നില്ല."

"അങ്ങനെ