Chapter Title : സംശയപർവ്വം [കത്തനാർ]

തന്നെയാണ്."

"ലച്ചു..."

"ഇല്ല."

അവൾ മുന്നോട്ട് വന്നു.

"എനിക്ക് സമൂഹം എന്താണ് പറയുക എന്നറിയണ്ട."

"പക്ഷേ എനിക്ക് അറിയണം."

"ഞാൻ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല."

"ഞാൻ ചിന്തിക്കണം."

"എന്തിന്?"

അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

ശേഷം പതുക്കെ തുറന്നു.

"കാരണം നീ നാളെ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് ഒന്നും മാറില്ല."

ലക്ഷ്മി നിശ്ചലമായി.

"എന്നാൽ ഞാൻ?"

അവൻ നെഞ്ചിൽ വിരൽചൂണ്ടി.

"എന്റെ കൂടെ ആളുകളുണ്ട്."

ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.

"എന്നെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ആളുകൾ."

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

"എന്റെ അമ്മ."

"അജു..."

"എന്റെ ചേച്ചി."

അവൻ തുടർന്നു.

"ഞാൻ ചെയ്യുന്ന ഓരോ തീരുമാനത്തിനും വിലയുണ്ട്."

"എനിക്കറിയാം."

"ഇല്ല."

അവൻ കടുപ്പത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"നിനക്കറിയില്ല."

"അറിയാം."

"നിനക്ക് എന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ല."

ആ നിമിഷം ലക്ഷ്മി മിണ്ടാതെ നിന്നു.

ശേഷം വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"അറിയാം."

അർജുൻ ചുളിഞ്ഞു.

"എന്ത്?"

"എനിക്കറിയാം."

"എന്തറിയാം?"

അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

"നിന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ച്."

അവൻ നിശ്ചലമായി.

"നിന്റെ ചേച്ചിയെക്കുറിച്ച്."

മുഖം പതിയെ മാറി.

"നിങ്ങളുടെ കടങ്ങളെക്കുറിച്ച്."

ഇപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞെട്ടൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.

"എന്താ നീ പറയുന്നത്?"

ലക്ഷ്മി ആഴത്തിൽ ശ്വസിച്ചു.

ഇനി സത്യം പറയാതെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.

"ഞാനും അഖിലും നിന്റെ വീട്ടിൽ പോയിരുന്നു."

അർജുന്റെ മുഖം വെണ്മയായി.

"എന്ത്?"

"ആ ദിവസം."

"ഏത് ദിവസം?"

"നീ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെട്ട ശേഷം."

അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ തുടർന്നു.

"നിന്നെ കാണാൻ… അല്ല തിരിച്ചുവിളിക്കാൻ പോയതായിരുന്നു."

"നിങ്ങൾ എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നു?"

"അതെ."

"എന്ത് അധികാരത്തിലാണ്?"

ശബ്ദം ഇപ്പോൾ ഉയർന്നു.

ലക്ഷ്മി വിറച്ചു.

"ഞാൻ..."