Chapter Title : സംശയപർവ്വം [കത്തനാർ]

"ആരാണ് നിന്നോട് എവിടാണ് എന്റെ വീടെന്നു പറഞ്ഞത്?"

"അത് പ്രധാനമല്ല."

"എനിക്ക് പ്രധാനമാണ്."

"അജു..."

"ആരാണ് പറഞ്ഞത്?"

"കോളേജിൽ നിന്ന് അഡ്രസ് കിട്ടി."

അർജുൻ മുഖം തിരിച്ചു.

ആ നിമിഷം അവനുള്ളിൽ ഉണ്ടായത് ദേഷ്യമാത്രമായിരുന്നില്ല.

അപമാനമായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി അവൻ മറച്ചുവച്ച ജീവിതം.

ആരുടെയും സഹതാപം വേണ്ടെന്ന് കരുതി ഒളിപ്പിച്ച മുറിവുകൾ.

അവൾ അത് കണ്ടിരുന്നു.

എല്ലാം.

അവന്റെ വീട്.

ജപ്തി നോട്ടീസ്.

ദാരിദ്ര്യം.

നിസ്സഹായത.

എല്ലാം.

അവൻ പെട്ടെന്ന് ശ്വാസം വലിച്ചു.

"അപ്പോൾ അതാണ് കാര്യം."

"എന്ത്?"

"സഹതാപം."

"അല്ല."

"അതെ."

"അല്ല!"

ലക്ഷ്മി ആദ്യമായി ശബ്ദമുയർത്തി.

"നീ കേൾക്കുന്നില്ല."

"എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട."

"ഞാൻ നിന്നെ ഒരു പാവം എന്ന് കണ്ടിട്ടില്ല."

"പക്ഷേ കണ്ടു."

"ഇല്ല."

"പിന്നെ എന്തിനാണ് സ്കോളർഷിപ്പ്?"

"കാരണം നിനക്ക് അത് അർഹമായിരുന്നു."

"അല്ല."

"അജു..."

"അത് സഹതാപമാണ്."

"അല്ല!"

അവളുടെ ശബ്ദം പൊട്ടി.

"കാരണം ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു."

അർജുൻ കണ്ണടച്ചു.

ആ വാക്ക് ഇപ്പോൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല.

കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു.

കാരണം അവൻ അത് വിശ്വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

പക്ഷേ സ്വന്തം മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല.

വർഷങ്ങളായുള്ള അപകർഷതാബോധം അവനുള്ളിൽ തലപൊക്കി.

അവൾ സമ്പന്നയാണ്.

അവൻ ദരിദ്രൻ.

അവൾ സ്വതന്ത്രയാണ്.

അവൻ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ തടവുകാരൻ.

അവൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.

അവന് അതിനുള്ള ആഡംബരമില്ല.

"നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല."

"മനസ്സിലാകും."

"ഇല്ല."

"മനസ്സിലാകും."

"ഇല്ല."

അവൻ അലറി.

ആ ശബ്ദത്തിൽ ലക്ഷ്മി വിറച്ചു.

"നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല!"

അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

"നീ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി."

അവൾ മിണ്ടിയില്ല.

"എല്ലാം കണ്ടു."

നിശബ്ദത.

"പിന്നെ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട്