Chapter Title : സംശയപർവ്വം [കത്തനാർ]

ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ അഭിനയിച്ചു."

ലക്ഷ്മിയുടെ കണ്ണീർ ഒഴുകി.

"കാരണം നീ അങ്ങനെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു."

"മതി."

"അജു..."

"മതി!"

അവൻ പിന്നോട്ട് മാറി.

"ഇനിയൊന്നും പറയണ്ട."

ലക്ഷ്മി ഉടനെ അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

"ദയവായി കേൾക്ക്."

അവൻ കൈ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

അവൾ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

"വിട്."

"ഇല്ല."

"ലച്ചു."

"എന്നെ ഒന്ന് കേൾക്ക്."

"വിട്."

"ഇല്ല."

അവൾ കരയുകയായിരുന്നു.

"ഞാൻ നിന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ചെയ്തതല്ല."

"എനിക്കറിയില്ല."

"സത്യം."

"എനിക്കറിയില്ല."

"അജു..."

"വിട്."

അവൻ ശക്തിയായി കൈ വലിച്ചു.

അവളുടെ പിടി വിട്ടു.

ഒരു നിമിഷം രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കി.

ശേഷം അർജുൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

"അജു!"

അവൾ പിന്നാലെ ഓടി.

അവൻ വേഗത്തിൽ നടന്നു.

"അജു, പ്ലീസ്!"

അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.

"ഒന്ന് കേൾക്ക്!"

നടത്തം ഓട്ടമായി.

ലക്ഷ്മി അവന്റെ പിന്നാലെ ഓടി.

കണ്ണീർ കാഴ്ച മങ്ങിച്ചിരുന്നു.

"അജു!"

അവൻ ഇപ്പോൾ ശരിക്കും ഓടുകയായിരുന്നു.

ഒഴിഞ്ഞോടുന്നതുപോലെ.

അവളിൽ നിന്ന്.

അവളുടെ സ്നേഹത്തിൽ നിന്ന്.

സ്വന്തം വികാരങ്ങളിൽ നിന്ന്.

ചില സെക്കൻഡുകൾക്കകം അവൻ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞു.

ലക്ഷ്മി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ശ്വാസം മുട്ടി.

കൈകൾ വിറച്ചു.

അവന്റെ പേര് വിളിക്കാൻ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു.

ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.

ചില നിമിഷങ്ങൾ അവൾ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു.

പിന്നെ പതുക്കെ നിലത്തിരുന്നു.

അന്നുവരെ അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു എന്തു പ്രശ്നവും സംസാരിച്ച് തീർക്കാമെന്ന്.

ഇപ്പോൾ ആദ്യമായി അവൾക്ക് തോന്നി.

ചില മുറിവുകൾ വാക്കുകൾക്ക് അതീതമാണെന്ന്.

കണ്ണീർ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.

കഴിയില്ല.

അത് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അവൾ മുഖം കൈകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു.

കരഞ്ഞു. വളരെ