Chapter Title : അജ്ഞാതവാസം [കത്തനാർ]
“എന്ത്?”
“പന്ത്രണ്ടിന്.”
“എന്തിനാ?”
“വന്നിട്ട് പറയാം.”
“ഞാൻ വരില്ല.”
“വരും.”
“വരില്ല.”
“വരും.”
“ലച്ചു.”
“അജു.”
“നടക്കില്ല.”
“നടക്കണം.”
“ഇല്ല.”
“പ്ലീസ്.”
“ഇല്ല.”
“ഞാൻ കരയും.”
“കര.”
“ഞാൻ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ കരയും.”
“ബ്ലാക്ക്മെയിൽ ചെയ്യരുത്.”
“അതൊന്നുമല്ല.”
“പിന്നിതെന്താണ്.”
അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു.
“നീ വളരെ മോശമാണ്.”
“നന്ദി.”
“ഞാൻ നിന്നോട് മിണ്ടില്ല.”
“ഓക്കേ.”
“ഒരാഴ്ച.”
“ഓക്കേ.”
“ഒരു മാസം.”
“ഓക്കേ.”
“ജീവിതകാലം മുഴുവൻ.”
അജു ചിരിച്ചു.
“അതൊന്നും നടക്കാൻ പോണില്ല എന്ന് നിനക്കുതന്നെ അറിയാമല്ലോ ലച്ചു.”
“അപ്പോൾ വരുമോ?”
“ലച്ചു...”
“പന്ത്രണ്ടിന്.”
“ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ?”
“കാണില്ല.”
“അമ്മ എഴുന്നേറ്റാൽ?”
“എഴുന്നേൽക്കില്ല.”
“ദിവ്യ വന്നാൽ?”
“വരില്ല.”
“നിനക്ക് എങ്ങനെ ഉറപ്പാ?”
“എനിക്കറിയാം.”
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.
പിന്നെ കൈകൾ കെട്ടി നിന്നു.
“ശരി. വരേണ്ട.”
“ഗുഡ്.”
“ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് സങ്കടപ്പെടാം. എന്നിട്ട് നാളെ രാവിലെ എന്റെ കണ്ണെന്താ ഇങ്ങനെ വീർതിരിക്കുന്നത് എന്നമ്മ ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ പറയും അമ്മേടെ മോൻ ഇന്നലെ രാത്രി ചെയ്തതാണെന്ന്.”
“ഡ്രാമ ക്വീൻ.”
“താങ്ക്യൂ.”
അജുവിന് അറിയാമായിരുന്നു.
ഇവിടെ ജയിക്കാൻ വഴിയില്ല.
ഒടുവിൽ അവൻ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“ശരി.”
ലച്ചുവിന്റെ മുഖം ഉടനെ തെളിഞ്ഞു.
“സത്യം?”
“അതെ.”
“പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക്.”
“കുറച്ചു സമയം മാത്രം.”
“ഓക്കേ.”
“പ്രശ്നമൊന്നും ഉണ്ടാക്കരുത്.”
“ഞാനോ?”
“അതെ.”
“ഒരിക്കലുമില്ല.”
അത് പറഞ്ഞ രീതിയിൽ തന്നെ പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുമെന്ന് അജുവിന് ഉറപ്പായി.
സമയം ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. ഘടികാരം പതിനൊന്ന് അമ്പത്തഞ്ച്.
അജുവിന് ഉറക്കം വന്നില്ല.
മുറിയിലെ ലൈറ്റ് അണച്ചിട്ടും കണ്ണുകൾ അടയുന്നില്ല.
പന്ത്രണ്ട് മണി അടുക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
💬 Comments
View all comments