Chapter Title : ചക്രവ്യൂഹം [കത്തനാർ]

കാഴ്ചയുടെ അരികിൽ തുടങ്ങിയ ഇരുട്ട് പതുക്കെ മധ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

ശശി അവനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“അജൂ!”

പക്ഷേ അജുവിന്റെ മുട്ടുകൾ അതിനു മുമ്പേ മടങ്ങി.

അവൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.

ശശി ശരീരം താങ്ങിയതുകൊണ്ട് കത്തിയുടെ പിടി നിലത്ത് ഇടിച്ചില്ല. അയാൾ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് അജുവിനെ വശം ചായ്ച്ചു കിടത്തി.

“കത്തി ആരും തൊടരുത്,” ശശി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. “ലച്ചു, മോളുടെ കൈയ്യിൽ സെൽ ഫോൺ ഒക്കെ ഉള്ളതല്ലേ? അതിൽ ആംബുലൻസ് വിളിക്കാൻ പറ്റുമോ? പറ്റുമെങ്കിൽ ഉടനെ മോളെ!”

അവൾ ഫോൺ മീരക്ക് കൊടുത്തു. ലച്ചു അജുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.

“അജൂ!”

അവൾ അവന്റെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു.

കൈകൾ എവിടെ വയ്ക്കണമെന്ന് അറിയാതെ വിറച്ചു. അവന്റെ മുഖത്ത് തൊട്ടു. കവിളുകൾ തണുത്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു.

“അജൂ, എന്നെ നോക്ക്.”

അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നുവയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

ലച്ചുവിന്റെ മുഖം ആദ്യം രണ്ടായി കണ്ടു.

പിന്നെ മങ്ങിയ ഒരു രൂപമായി.

“എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല,” അവൻ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ ചുണ്ടുകൾ മാത്രമാണ് അനങ്ങിയത്.

ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.

“മിണ്ടണ്ട,” ലച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഒന്നും പറയണ്ട.”

അവളുടെ കണ്ണുനീർ അവന്റെ കവിളിൽ വീണു.

ശശി മുറിവിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള രക്തസ്രാവം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കത്തി അനങ്ങാതെ വസ്ത്രം മടക്കി അതിനു ചുറ്റും അമർത്തി.

“ആംബുലൻസ് വിളിച്ചോ?”

മീര ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തിരുന്നു.

“വിളിച്ചു. വരികയാണ്.”

“പോലീസിനെയും വിളിക്ക്.”

ലച്ചു അജുവിന്റെ കൈ രണ്ടുകൈകൊണ്ടും പിടിച്ചു.

“അജൂ, ഉറങ്ങരുത്.”

അവന് മറുപടി പറയാനായില്ല.

“കണ്ണടയ്ക്കരുത്.”

അവളുടെ ശബ്ദം ഒരുപാട് ദൂരെയായി കേട്ടു.

“എന്നെ നോക്ക്, അജൂ.”

അവൻ നോക്കാൻ